1.000 Views For BDSM BéBé

Vanilla People

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σε έναν κόσμο γεμάτο taboo, για να διαχωριστούν οι BDSMers από τους υπόλοιπους - σεξουαλικά ενεργούς - ανθρώπους, εισήγαγαν έναν όρο, τον "vanilla". Με τον όρο "vanilla", λοιπόν, χαρακτήριζαν όσους πήγαιναν στο κρεββάτι - κυρίως - και έκαναν sex με τα φώτα σβηστά, άνδρας πάνω-γυναίκα κάτω, κανά μισάωρο το πολύ, και όσο ήταν τ' ανάσκελο, όλα ήταν ήσυχα και ειδυλλιακά. Το στοματικό sex σπάνιζε από μία γυναίκα (ο άνδρας δεν είχε κατέβει ακόμα από τα δέντρα). Χλωμά πράγματα.

Στην άγρια φυλή των BDSMers, γινόταν πανικός. Γκόμενες κρέμονταν δεμένες χειροπόδαρα από τα φωτιστικά, άνδρες έκαναν τσουλήθρες σε ξυράφια, κοπέλες - σαν τα κρύα τα νερά - παστώνονταν με κεριά, αψηλά παληκάρια έτρωγαν κάτι ξεγυρισμένα χαστούκια - και έλεγαν κι ευχαριστώ... -, νταρντανογυναίκες έπεφταν με χαρά στα τέσσερα ακολουθώντας κάποιον που τις τραβούσε από τα μαλλιά, νταλικέρηδες με δύο στρέμματα μουστάκι έκαναν μονόζυγο στους πολυελαίους φορώντας φούστα-μπλούζα-γόβα.

Με άλλα λόγια, οι BDSMers ήταν οι ανώμαλοι και οι υπόλοιποι οι φυσιολογικοί. Οι μεν, προχωρημένοι, οι δε, ξενέρωτοι. 'Ολα αυτά τότε.

Σήμερα, δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι πια. Τη βανίλλια, σήμερα, μπορεί να τη βρει κανείς μέσα στο γλυκό του, μέσα στο άρωμα του αλλά όχι πάνω στο κρεββάτι του. Στα πρόθυρα του 2010, είναι γελοίο να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχουν vanilla. Αυτό που έχει μείνει να θυμίζει αυτή τη διάκριση, είναι ο όρος, τον οποίο χρησιμοποιούμε εντελώς καταχρηστικά, για να δώσουμε σε κάποιον να καταλάβει ότι δεν μιλάμε για άτομα μέσα από το BDSM, και πάντα μεταξύ μας.

Το γιατί δεν υπάρχουν vanilla άνθρωποι σήμερα, είναι εξαιρετικά απλό. Λέγεται ενημέρωση, εξέλιξη, ανησυχία, μέσα μαζικής ενημέρωσης, internet. Όλοι έχουν δοκιμάσει κάποια στιγμή να δέσουν κάποιον κάπου. Οι χειροπέδες, πλέον, αποτελούν και διακοσμητικό στοιχείο της κρεβατοκάμαράς τους. Τα λιπαντικά είναι σε κάθε οικιακό φαρμακείο. Τα κεριά δεν τα χρησιμοποιούν μόνο για ρομαντικά δείπνα πια. Πολλοί θα αγοράσουν ένα flogger για να παίξουν. Όσο για τις δερμάτινες / vinyl αμφιέσεις, φέτος είναι και στη μόδα. Θα πήξει το μάτι μας. Και, τέλος, θεωρώ ότι δεν χρειάζεται καν να αναφερθώ στο τι γίνεται με τα βοηθήματα. Θα το έκανε απελπιστικά γελοίο...

Σήμερα οι so called vanilla, χαίρονται το sex. Κι αν είναι και kinky, ακόμα καλύτερα. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν κάτι. Δεν προσπαθούν να φτάσουν κανέναν. Δεν ανταγωνίζονται τους BDSMers. Δεν έχουν τέτοια ανάγκη. Θέλουν απλά να ευχαριστήσουν την/τον σύντροφό τους και να πειραματιστούν όσο μπορούν με την ικανοποίηση τους.

Σήμερα, λοιπόν, αυτό που σίγουρα δεν είναι οι "vanilla," είναι συντηρητικοί και ξενέρωτοι. Μάλλον κάποιοι από τον χώρο μας θέλουν να δείξουν κάτι που δεν είναι, όταν ο όρος "vanilla" για εκείνους, δεν είναι η διευκρίνηση μέσα σε μία συζήτηση ή αναφορά σε ένα forum ή σε ένα blog - προκειμένου να καταλάβουμε ότι το συγκεκριμένο άτομο δεν ανήκει στο BDSM- αλλά η απαξιωτική προσφώνηση ενός κομπλεξικού που εισχώρησε στο BDSM για να γίνει "κάποιος". Είτε δίνοντας είτε παίρνοντας την εξουσία.

Ας προσγειωθούμε λοιπόν και ας χρησιμοποιούμε τον όρο της βανίλλιας μόνον όταν αναφερόμαστε σε γαλακτομπούρεκα και αποσμητικά χώρου. Και όχι για να απαξιώνουμε όλον τον κόσμο, επειδή δεν τη βρίσκει να υποτάσσει ή να υποτάσσεται, να κυριαρχείται ή να Κυριαρχεί. Γιατί ούτε ανώτεροι είμαστε, ούτε τόσο σπουδαίοι, όσο θέλουν μερικοί να πιστεύουν για τους εαυτούς τους. Είμαστε απλώς διαφορετικοί. Μπορεί για εμάς όλες αυτές οι πρακτικές να σημαίνουν κάτι, για τους ανθρώπους εκτός χώρου, όμως, είναι χαρά, διασκέδαση, δοκιμή, καλό sex, αφύπνιση της προσωπικής τους ζωής.

Μπορεί να μην λέγονται BDSMers, χρησιμοποιούν και κάνουν, όμως, ό,τι κι εμείς. Πρέπει να καταλάβουμε, ότι όλους πλέον - είτε θέλουμε είτε όχι - μας ενώνει το kinky. Και για εμάς, αυτό που είμαστε και αυτό που αισθανόμαστε - όπως το αισθάνεται ο καθένας - μπορεί να είναι ένα βήμα παραπάνω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι είναι ένα βήμα πίσω.

Coming Out Of The Closet

Ξημέρωνε και νύσταζα όλο και περισσότερο. Έπρεπε να σταματήσω τον συναγερμό και να συγκεντρωθώ σε ό,τι είχα να του πω. Εκείνος με κοιτούσε με ανυπομονησία για το τι θα του έλεγα, αγνοώντας τι είχα στο μυαλό μου.

-Πίνετε καφέ;, τον ρώτησα ξαφνικά.
-Δεν μου αρέσει ο καφές, είπε ενοχικά.
Άντε πάλι! Από που στο διάολο κλείνει, επιτέλους, αυτός ο γαμημένος ο συναγερμός;!
-Χμ... Ούτε εμένα... Χμ... Πάμε!
-Που;, χάρηκε απότομα.
-Να σας δώσω τη Coca Cola σας.

Σταμάτησα αμέσως ένα ταξί που περνούσε.
-Έχω αυτοκίνητο, είπε δυνατά.
-Να το χαίρεστε, του είπα αδιάφορα. Καθήστε, τώρα, μπροστά.
Απλώθηκα αναπαυτικά στο πίσω κάθισμα και έβαλα τις σκέψεις μου σε τάξη. Αν μπορούσα να βοηθήσω σε κάτι - έστω και σαν άγνωστη - έπρεπε να το κάνω.

Τον πήγα στο Ζάππειο. Του πήρα μία Coca Cola από το περίπτερο, του έβαλα μέσα και το καλαμάκι.
-Ορίστε!
Κοίταξε μία το αναψυκτικό, μία εμένα. Χαμογελώντας. Πήρε την Coca Cola από το χέρι μου, και άρχισε να πίνει. Μακάρια... Δεν μπορούσα να μην χαμογελάω...

-Λοιπόν. Πάμε. Εγώ θα σας πω μία μικρή ιστορία μέχρι να τη τελειώσετε.
Ξεκινήσαμε να περπατάμε. Εκείνος μισό βήμα πιο πίσω.
-Είναι λίγο προσωπική αλλά είναι ενδιαφέρουσα. Ok. Ξέρετε, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι - από λίγο έως πολύ - διαφορετικοί, από τους υπόλοιπους. Σημασία δεν έχει σε τι αλλά το γεγονός ότι αυτές οι διαφορές υφίστανται. Και το να είσαι διαφορετικός, τις περισσότερες φορές, είναι καλό. Αλλά δύσκολο.

Του έριξα μια ματιά να δω πως του φαινόταν η εισαγωγή μου. Άκουγε συγκεντρωμένος.

Και θα σας μιλήσω για μένα, που με έχω πρόχειρη. Ήμουν πολύ ατίθασο παιδί, μάλλον ανυπάκουο και η συμπεριφορά μου - γενικώς - δεν παρέπεμπε ακριβώς σε θηλυκό. Ήμουν πιο αγόρι και από τα αγόρια. Πολλοί προσπάθησαν να με αλλάξουν - κι εγώ μαζί, μη νομίζετε - αλλά πότε δεν έγινε τίποτα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί αγαπούσα αυτό που ήμουν. Πολύ. Και ήθελα να το εξελίξω. Όχι να το θάψω. Πρέπει να σας πω ότι είναι δύσκολο. Χμ... Ψιλοματώνεις, δηλαδή. Αλλά είναι εσύ. Και κανείς δεν έχει πολυτιμότερο από το εγώ του. Αν δεν αγαπάει το εγώ του, εκείνο τον εκδικείται με όλη του τη δύναμη. Γιατί το εγώ έχει μεγάλη δύναμη. Και η μεγαλύτερη δυστυχία έρχεται, όταν ξοδεύεις αυτή τη δύναμη στο να μισείς τους άλλους, που δεν σου φταίνε σε τίποτα. Γιατί δεν ξέρουν. Όσο, λοιπόν, κι αν προσπαθούσα, δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό που είμαι. Με τα χρόνια, όμως, όλοι κατάλαβαν. Και όχι μόνον το αποδέχονται. Τους αρέσει κι όλα! Κι αυτό είναι μαγικό. Το να αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνει αυτό που θέλει και να είναι αυτό που είναι, δηλαδή. Και όσους ενοχλεί αυτό που είσαι, τους αφήνεις να φύγουν. Να ξέρετε, πως βρίσκεις πάντα αυτό που σου ταιριάζει. Όσο και να σου πάρει. Για να μπορείς να είσαι εσύ. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς υπότιτλους.

Τον ξανακοίταξα. Είχε σταματήσει να πίνει την Coca Cola του και με κοιτούσε μάλλον χαρούμενος (;) Με πλησίασε.

-Εγώ δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό, είπε.
-Γιατί;!, τον ρώτησα με θράσσος. Ποιος σας εμποδίζει; Δεν σας λέω να βγείτε στα μπαλκόνια να το φωνάζετε. Αλλά να απομακρύνετε τα άτομα που δεν το καταλαβαίνουν και να είστε ο εαυτός σας. Για να είστε ευτυχισμένος.

Χαμογελούσε χαρούμενος, σίγουρα. Κι εγώ χαιρόμουν που υπήρχε η πιθανότητα να σκεφθεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του και να μπορέσει να αποδεχθεί τη σεξουαλική του ταυτότητα.

-Πότε θα ξανάρθετε στην Αθήνα;
-Το Πάσχα, τώρα.
-Πρώτα θα έρθετε τις Απόκριες.
-Γιατί;
-Γιατί ο Β θα κάνει πάρτυ. Γιατί θα είμαι κι εγώ εκεί. Γιατί δεν θα σας ξέρει κανείς. Και γιατί οι Απόκριες είναι, νομίζω, μία καλή αρχή. Ας το πάρουν πρώτα στη πλάκα.
Έβγαλα την κάρτα μου.
-Αυτό είναι το τηλέφωνό μου. Όταν θα έρθετε, πάρτε με να σας πω τις λεπτομέρειες. Ο Β κάνει κάθε χρόνο καταπληκτικά πάρτυ. Οπότε, φροντίστε να ντυθείτε καταλλήλως, συμπλήρωσα με νόημα.

Ο Χ κόντευε να τρελαθεί από την χαρά του, αυτή τη φορά. Κι εγώ χαιρόμουν ακόμη περισσότερο. Μπορεί, τελικά, κάτι να είχε βγει. Τουλάχιστον έτσι ήλπιζα.

Με συνόδευσε για να πάρω ταξί και συμφωνήσαμε για το πάρτυ. 
Δεν είχαμε, όμως, συνεννοηθεί...

A slave's Thoughts

Το βαθύτερο φως που θα δει ποτέ ο submissive, θα προέρχεται μέσα από φωτισμένα μάτια με δαιμονικό χαμόγελο αγάπης. Μήπως δεν ήταν αυτό που πάντοτε επιθυμούσε? Διότι η ιδανική αγάπη η πολύτιμη γι’ αυτόν, πάντα προερχόταν από κάτι δαιμονικό που παίζοντας μαζί του τον πονούσε! Γι' αυτό στάσου ψηλά Αφέντρα θεά και ‘ριξε την γλυκιά ματιά Σου επάνω μου! Όταν καταλάβω ότι Σου ανήκω, τότε θα είμαι αντάξιος του ύψους Σου!

Η τάση της υποταγής, είναι σαν μία διάφανη κουκούλα, η οποία σε σκεπάζει και πλέον, όλα τα κοιτάζεις μέσα από αυτή! Προσπαθείς να θυμηθείς, τι γινόταν πριν? Γιατί σκέπασε εμένα? Εγώ διάλεξα εκείνη η εκείνη εμένα? Αυτά τα ερωτήματα παίρνουν χρόνια για να απαντηθούν, όμως το πιο πιθανό είναι να μην απαντηθούν ποτέ! Προσπαθείς να το πολεμήσεις, προσπαθείς να είσαι vanilla, γιατί καταλαβαίνεις ότι έχεις μέσα σου μια έρημο να διανύσεις με πολύ λίγες οάσεις γεμάτες λασπόνερα και ίσως τα καταφέρεις... για λίγο!
Δεν είναι η ιδιαιτερότητά σου που σε τρομάζει, αυτήν πλέον την συνήθισες! Είναι η μοναξιά! Είναι ότι η κοπελίτσα απέναντι που σε παίζει και σου χαμογελάει, δεν βλέπει την κουκούλα μα ένα ξάστερο πρόσωπο. Μήπως απογοητευτεί όταν θα ανακαλύψει την κουκούλα? Μάλλον ναι, απαντάς στον εαυτό σου! Σωστό? Λάθος? Η ζημιά πάντως έγινε! Από εδώ και πέρα τι κάνω...

Ο κάθε sub που έχει δουλέψει πάνω στο πάθος του, μπορεί να καταλάβει ότι αυτό που του παρουσιάζεται κάθε φορά με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, μπορεί να έχει και άλλα πρόσωπα και μάλιστα στο τέλος αντιλαμβάνεται ότι συνήθως το πρωταρχικό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προσωπείο! Έτσι, σιγά σιγά αυτή η οντότητα μέσα του που διψάει για υποταγή, αρχίζει να γίνεται φίλη του πετώντας σταδιακά μία μία τις μάσκες, αποκαλύπτοντας ολοένα το αληθινό πρόσωπό της. Αυτό του δράκου!
Διότι ποτέ δεν αρκείται σε μία σταθερή δόση, διότι δεν ξεγελιέται με το ψέμα, διότι χρειάζεται όλο και μεγαλύτερες ποσότητες για να τραφεί! Διότι σε κοιτάζει στα μάτια και σου λέει: ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΡΙΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΘΑ ΜΑΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ! ΘΑ ΤΡΕΧΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΤΡΕΦΕΙΣ!
Κοιτάζοντας προς τα πίσω, στο ξεκίνημά σου, την θυμάσαι νεογέννητη να μασάει την πιπίλα της υποταγής και σκέφτεσαι: ΠΟΣΟ ΟΛΙΓΑΡΚΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ ΤΗΝ ΕΤΡΕΦΕ, ΜΕ ΜΙΑ ΕΚΣΠΕΡΜΑΤΩΣΗ ΚΟΥΡΑΖΟΤΑΝ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΓΙΑ ΥΠΝΟ! Όμως τώρα, όλα αυτά που κάποτε της έριχνες στο στομάχι, δεν προλαβαίνουν ούτε καν το λαρύγγι της να ακουμπήσουν και εσύ sub ξέρεις καλύτερα από ποτέ τι ζητάει! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ! Καλώς ήλθες στην εφηβεία του κτήνους σου!! Και η εφηβεία είναι δύσκολη!

Υπάρχει κάτι το μεταφυσικό στην αγάπη του άντρα για την Αφέντρα, το οποίο δεν μπορεί να εξηγηθεί όσο και αν το προσπαθήσουμε. Αυτό το γιατί όμως μας κατατρώει και μας φέρνει συνέχεια απαντήσεις στο μυαλό οι οποίες προς στιγμήν μας ικανοποιούν. Αν πω για παράδειγμα, ότι η Αφέντρα με τις εντολές Της με οδηγεί σε έναν δρόμο παράλογο, βοηθώντας με έτσι να δραπετεύσω από την τόσο βαρετή λογική της καθημερινότητας, είναι σαν να δίνω μια ασπιρίνη στον υπερβολικό πονόδοντο! Διότι αν ήταν έτσι θα πρέπει να ζητούσα συνέχεια τον παραλογισμό στην ζωή μου, πράγμα που δεν συμβαίνει. Αν πάλι υποθέσω ότι μου αρέσει να είμαι κτήμα Της γιατί έτσι φυλακίζομαι στο όμορφο, αυτός ο ισχυρισμός πάλι δεν είναι αρκετός, γιατί αν ήταν έτσι θα λαχταρούσα φυλακές κάθε είδους!
Μπορεί κανείς να κάνει άπειρες υποθέσεις οι οποίες πάντα θα είναι ένα κομματάκι του παζλ, που όμως δεν θα δει ποτέ συμπληρωμένο! Το σίγουρο όμως είναι ότι ο sub είναι αυτός που μπορεί να δει πολύ βαθειές και ανεκτίμητες πλευρές της ομορφιάς Μίας Γυναίκας, τη στιγμή που θα αφήνεται στα χέρια Της να τον οδηγήσει, γιατί βλέπει στην ουσία τον πιο προσωπικό Της χαρακτήρα και όχι εκείνο τον πρόχειρο που δείχνει στην ρουτίνα Της! Ο sub είναι κατά βάθος πολύ τυχερός για αυτό που εισπράττει από την Αφέντρα και αυτό μόνο με σκλαβιά σε Εκείνη μπορεί να πληρωθεί!

Έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να καταλάβω που με οδηγεί αυτή η θέλησή μου για υποταγή! Με σπρώχνει προς την αγάπη! Όμως μέσα στον γυάλινο κόσμο μας, το μυαλό μας και τα μάτια μας είναι μουδιασμένα! Κοιτάζω με τα μάτια μου πίσω από την γυάλα και τα βρίσκω όλα τόσο επίπεδα...! Και τόσο παγωμένα...! Τότε έρχεται η Αφέντρα με τα πύρινα μάτια και τον δαιμονικό εγκέφαλο και μου λέει, γονάτισε μπροστά Μου, είσαι δικός Μου! Το φόντο αμέσως τείνει προς το πορφυρό, λιώνουν οι πάγοι και μετατρέπονται σε λάβα αγάπης για Εκείνη! Πόσο υπέροχο είναι σκέφτομαι, να μπορώ να ζω μια τόσο ουτοπική και παράλογη κατάσταση υπό το πρίσμα της αγάπης! Πουθενά αλλού δεν χωράει καλύτερα το παράλογο από την αγάπη. Υπάρχει ερωτική αγάπη! Και τη στιγμή που γίνομαι κτήμα Της νοιώθω σαν να λούζομαι με την ομορφιά Της. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να βλέπω τη γυναίκα, σαν Θεά!

*musicslave

Who Am I, Anyway?

Περνώντας στην εφηβεία, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.
Οι διαφορές μας με τα άλλα κορίτσια, ήταν περίεργες. Ή, τουλάχιστον, εγώ δεν τις καταλάβαινα.

Κατ' αρχήν, τα αγόρια.
Δεν μπορούσα να καταλάβω, γιατί οι φίλες μου έκλαιγαν γι΄αυτά. Γιατί έκαναν ένα σωρό μαλακίες για να τους τραβήξουν τη προσοχή. Γιατί το μόνο που σκέφτονταν, ήταν το τρίπτυχο: πως θα τους φανούν, τι θα φορέσουν, τι θα πουν. Γιατί σαλιάριζαν. Γιατί έπρεπε να τους είναι αρεστές πάση θυσία.

Τα αγόρια ήταν τόσο, μα τόσο, ανεγκέφαλα.
Πλακώνονταν στο ξύλο για τις ομάδες. Κοκκορεύοταν το ένα στο άλλο. Πήγαιναν κόντρες. Δεν ήξεραν να μιλήσουν. Κόλωναν μπροστά τους. Πως ήταν δυνατόν μπροστά σε τόση ηλιθιότητα να μασούσαν. Και, καλά, αυτά ήταν βλαμμένα. Οι φίλες μου; Γιατί τους έδιναν αξία που δεν τους αντιστοιχούσε;

Δεν μου άρεσαν τα αγόρια. Τα κορίτσια; Ακόμα χειρότερα.
Πνιγόμουν. Δεν μπορούσα να βρω ούτε ένα μικρό παραθυράκι σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, να πάρω ανάσα. Και δεν ήταν μόνο αυτό.

Εκείνες ονειρεύονταν το παληκάρι με τα ξανθά μαλλιά, εγώ τον άνδρα με το σιωπηλό βλέμμα. Εκείνες ήθελαν να μοιάζουν με τις κούκλες τους, εγώ ήθελα να μοιάζω με την Alexis. Εκείνες θαύμαζαν τη Βουγιουκλάκη, εγώ ήμουν η Στέλλα.

Τα πάρτυ ήταν το χειρότερό μου.
Για μία εβδομάδα πριν, έπρεπε να ακούω ποιος θα έρθει, πως θα σκηνοθετήσουν τη συνάντηση, τι θα κάνουν, πως θα τους απαντούσαν σε ενδεχόμενες ατάκες. Εμένα δεν με ένοιαζε τίποτα. Με ρωτούσαν πως το κάνω. Δεν ήξερα να απαντήσω. Όταν ξεκινούσαν τα blues, εγώ την έκανα για το μπαλκόνι. Και όποιος με έψαχνε, έβρισκε τον μπελά του. Μέχρι να τελειώσουν όλα εκείνα τα υποτονικά τραγούδια και οι καταθλιπτικές μουσικές, εγώ προσπαθούσα να κοντρολάρω τα γαστρικά μου υγρά.

Το ακόμα πιο χειρότερό μου, έπαιζε να συμβεί σε κάθε πάρτυ.
Το σκηνικό γνωστό. Ο γόης του πάρτυ, καθισμένος απόμερα, με το ύφος "εμένα δε με φτάνει κανείς", τα κοριτσάκια να περνούν από δίπλα του - και καλά, "εμένα τυχαία μ' έβγαλε ο δρόμος από 'δω" -, δυνατό γέλιο να τον ακούν, μαγκιές με τα άλλα τα κακόμοιρα τα αγοράκια - που ήθελαν να είναι φίλος τους μήπως τους έπεφτε κανένα ψίχουλο προσοχής - που προσπαθούσαν να τον μιμηθούν.

Συνήθως, λοιπόν, αυτού του είδους τα γελοία υποκείμενα είχαν όλα τα κοριτσάκια στην πρίζα. Και όταν έβλεπαν πως ένα φις τους ξέφευγε, αγρίευαν. Γιατί υπήρχαν και οι κατ' ευφημισμόν δύσκολες γκόμενες. Και δεν ήταν δυνατόν να τους συμβαίνει αυτό. Οπότε έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τραβήξουν την προσοχή τους. Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, μετέτρεπαν τα φις σε τηλεχειριστήρια. Όταν το ανακάλυπταν, την έκαναν, παίρνοντας τη βεβαίωση του καλού ηλεκτρολόγου.

Τι γίνεται, όμως, ο καλός ηλεκτρολόγος, όταν βλέπει μπροστά του ένα φις που δεν έχει ξανασυναντήσει στη καριέρα του και δεν υπάρχει πρίζα συμβατή για να το βάλει; Έξαλλος. Και πως καταλαβαίνει ότι μπορεί να πάθει ηλεκτροπληξία προσπαθώντας; Όταν το φις αρχίσει να του ρίχνει ποτά στη μούρη. Και πως σταματάει να του ζαλίζει τα καλώδια; Με ένα πολύ ωραίο και ηχηρό χαστούκι.

Έφευγα κυρία από το πάρτυ και από πίσω μου έρχονταν τρέχοντας γνωστές και άγνωστες. Με ανέκριναν με ένα μίγμα δέους, περιέργειας, θαυμασμού, απορίας. "Πως το έκανες αυτό;!" "Δεν φοβήθηκες;!" "Μα, στον κύριο Τέλειο;!" Δεν απαντούσα. Πήγαινα σπίτι μου.

Κι εκεί ήταν το χειρότερο από όλα τα χειρότερά μου. Καθόμουν στο σκοτάδι, στολισμένη, με την τσάντα μου στην αγκαλιά και τα κλειδιά στο χέρι, χαμένη. Δεν καταλάβαινα. Τίποτα. Κι αυτό πονούσε. Πονούσε πολύ. Ήμουν εγκλωβισμένη. Δεν με καταλάβαινε κανείς. Ήμουν μόνη. Ολομόναχη.

SSC: Safe, Sane & Consensual

Στα τέλη της 10ετίας του '80, ένα από τα πανό που κρατούσαν gay μίας συγκεκριμένης κοινότητας της Αμερικής, έφερε το σύνθημα "Safe Sane and Consensual". Το SSC, ήταν ένας κανόνας μεταξύ τους, όταν "μάθαιναν" στα νέα μέλη τη χρήση του S/M εξοπλισμού. Η ιδέα ανήκε σε δύο από τα ιδρυτικά μέλη της κοινότητας και αποφασίστηκε να την χρησιμοποιήσουν στην gay & lesbian πορεία - του BDSM χώρου - ως slogan.

Θεώρησαν, πως οι άνθρωποι εκτός χώρου, έπρεπε να γνωρίζουν ότι το S/M δεν απαρτίζεται από άτομα που στερούνταν λογικής, που δεν λάμβαναν μέτρα προφύλαξης και, κυρίως, δεν είχαν τη συναίνεση της/ου συντρόφου τους.

Το SSC υιοθετήθηκε άμεσα από όλη την ευρύτερη S/M κοινότητα. Και ο λόγος ήταν ξεκάθαρος: εξέφραζε τη συνείδησή τους ότι πρέπει να υπάρχουν πάντα και παντού όρια. Και τα όρια δεν τίθενται ποτέ από άτομα που έχουν το ακαταλόγιστο.

Το BDSM είναι ένας χώρος στον οποίο κυριαρχεί η βία. Σε διάφορες βαθμίδες. Ακολουθούν πρακτικές που είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθούν από έναν άνθρωπο εκτός αυτού. Περιορισμός, στέρηση, δοκιμασίες. Πρακτικές που έχουν μεγάλο νόημα μεταξύ των BDSMers αλλά στερούνται - δικαίως - νόησης από τους vanilla.

Τι σημαίνει, επί του πρακτέου, το SSC σε μερικά παραδείγματα.

Βία.
Δεν επιτρέπεται να χτυπήσεις έναν άνθρωπο στον βαθμό που ο πόνος δεν του προσφέρει πλέον ηδονή, διότι αυτό αποτελεί κακοποίηση.
Δεν επιτρέπεται να χτυπήσεις έναν άνθρωπο σε σημεία που τα σημάδια μπορούν να τον εκθέσουν στο οικογενειακό / εργασιακό του περιβάλλον, διότι αυτό αποτελεί παραλογισμό.
Δεν επιτρέπεται να χτυπήσεις έναν άνθρωπο με τρόπο που γνωρίζεις ότι δεν του είναι επιθυμητός, διότι αυτό αποτελεί βιασμό.

Περιορισμός.
Δεν επιτρέπεται να δέσεις έναν άνθρωπο με σκοινί από οργανικό υλικό, όταν γνωρίζεις ότι οι συνήθεις κινήσεις του θα του προκαλέσουν έγκαυμα στα σημεία, διότι αυτό αποτελεί κακοποίηση.
Δεν επιτρέπεται να φιμώσεις έναν άνθρωπο, ο οποίος αντιμετωπίζει αναπνευστικά προβλήματα, διότι αυτό αποτελεί παραλογισμό.
Δεν επιτρέπεται να δεσμεύσεις έναν άνθρωπο σε σημείο ή σε στάση που γνωρίζεις ότι τον παραπέμπει σε ανεπιθύμητους συνειρμούς - π.χ. οικογενειακή βία -, διότι αυτό αποτελεί βιασμό.

Στέρηση.
Δεν επιτρέπεται να στερήσεις από έναν άνθρωπο τον ύπνο, όταν γνωρίζεις ότι την επομένη στις 06:00 πρόκειται να διανύσει μία μεγάλη απόσταση οδηγώντας, διότι αυτό αποτελεί κακοποίηση.
Δεν επιτρέπεται να στερήσεις από έναν άνθρωπο την έξοδο, όταν γνωρίζεις ότι από εκείνους με τους οποίους θα συναντηθεί, εξαρτάται η προαγωγή του, διότι αυτό αποτελεί παραλογισμό.
Δεν επιτρέπεται να στερήσεις από έναν άνθρωπο την ομιλία, όταν γνωρίζεις πως θέλει να σου πει κάτι σημαντικό, διότι αυτό αποτελεί βιασμό.

Δοκιμασίες.
Δεν επιτρέπεται να ζητήσεις από έναν άνθρωπο να σταθεί στην άκρη ενός μπαλκονιού, όταν γνωρίζεις ότι έχει υψοφοβία, διότι αυτό αποτελεί κακοποίηση.
Δεν επιτρέπεται να ζητήσεις από έναν άνθρωπο να βρίσει μπροστά σου κάποιον που σέβεται από το κοινωνικό του περιβάλλον, διότι αυτό αποτελεί παραλογισμό.
Δεν επιτρέπεται να ζητήσεις από έναν άνθρωπο να επιλέξει αν θα δει Εσένα ή κάποιον συγγενή του - π.χ. τον θείο του που τον έχει μεγαλώσει και είναι άρρωστος -, διότι αυτό αποτελεί βιασμό.

Το SSC εκφράζει ευθύνη. Ευθύνη για Την/ον Κυρίαρχο για τους χειρισμούς Της/ου αλλά κυρίως για την/ον υποτακτική/ό, που θα πάρει την απόφαση να αφήσει τον εαυτό της/ου στα χέρια και τις διαθέσεις ενός Άλλου ανθρώπου.

Υπάρχει, όμως, και ο "νεωτερισμός" του SSC. Το RACK. Risk Aware Consensual Kink. Όρος που χρησιμοποιείται για να "ελαφρύνει" τη σημασία του SSC και ουσιαστικά να μειώσει το βάρος της ευθύνης. Τα άτομα που αποδέχονται τον όρο RACK - και μάλλον χλευάζουν το SSC -, είναι κατά βάση kinky players και δεν αποδέχονται την προσωπική τους ευθύνη. Άτομα του "όλα παίζονται" και όχι "δεν είναι όλα μέρος του παιχνιδιού". Άτομα που το BDSM ξεχνιέται την ώρα του οργασμού. Κυρίως, όμως, άτομα τα οποία δεν αναγνωρίζουν τη λέξη "όρια" - με άλλα λόγια "όπου πάμε κι ό,τι γίνει" -, διότι είναι γεμάτα έπαρση - που αυτό σημαίνει "Εσύ, είσαι πολύ Λίγη/ος για μένα".

Όπως στη ζωή, έτσι και στο BDSM, υπάρχουν όρια. Όρια για να τα συζητήσεις, να τα εφαρμόσεις, να τα σεβαστείς. Τα όρια σημαίνουν σεβασμό, κατανόηση, πολιτισμό. Και μέσα στον πολιτισμό, η βία, η στέρηση και οι δοκιμασίες, λέγονται BDSM. Και αυτό σε βάζει σε άλλη διάσταση. Εκτός πολιτισμού, είναι κακοποίηση, παραλογισμός, βιασμός. Και αυτό σε βάζει στη φυλακή.

Αν υπάρχει κάτι που δεν έχει όρια, είναι ένα πράγμα: η βλακεία.

French Fries

Το μόνο που ήθελα, ήταν να φάω και να κοιμηθώ. Όχι άλλες κουβέντες, όχι άλλο ξενύχτι. Χμ... Και να σκότωνα τον dj με ένα 45άρι, ίσως....

Η ηλίθια μουσική του δεν είχε ξεκολλήσει ακόμη από τα τύμπανά μου, ήθελα να τρίψω τα μάτια μου με τις ώρες, ήθελα να γκρινιάξω, να μη μου μιλάει άνθρωπος. Αλλά όχι. Έπρεπε να φάω με τέσσερις ξένους, να είμαι - αν μη τι άλλο - τυπική, ευγενική, κτλ... κτλ....

Άφησα τα μαχαιροπήρουνα απρόθυμα στο τραπέζι και από μπροστά μου πέρασε το τάγμα. Ο Α, ο Β και ο Γ. Τελευταίος, σαν βρεγμένη γάτα, ο Χ... Η παρέα ένωσε ένα τραπέζι με το δικό μας και κάθισε από την αριστερή πλευρά, με εμένα να είμαι η τελευταία προς την έξοδο. Εκείνοι ξεκίνησαν να τραβούν καρέκλες για να αντιπαραταχθούν. Έμοιαζε σαν να είχαν έρθει για να διαγωνιστούμε στο φαί... Ο Γ, μιλώντας, άπλωσε το χέρι του αφηρημένα στην καρέκλα απέναντί μου. Πριν προλάβει όμως, ο Χ την τραβούσε για να καθίσει.

Ok... Δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα απόψε..., σκέφτηκα. Η μπροστινή είχε το ύφος ¨Ωραία! Θα έχουμε να κουτσομπολεύουμε από αύριο!". Ο Ν τους πρότεινε να να δουν τα φαγητά. Όταν αποφάσισαν και γύριζαν στις θέσεις τους οι δύο, ο Α κοιτούσε ακόμη τη βιτρίνα. Τον πλησίασα και στάθηκα δίπλα του. Κοιτάζοντας κι εγώ τη βιτρίνα του είπα διακριτικά:
-Δεν ξέρω πως τα καταφέρατε αλλά μπράβο σας. Θέλω να πιστεύω, πως κανείς δεν θα μάθει ότι μιλήσαμε. Ούτε πριν, ούτε τώρα. Έχω τον λόγο σας;
-Τον έχετε. Και σας ευχαριστώ. Δεν θα πω σε κανέναν τίποτα.

Επέστρεψα στο τραπέζι. Ο Χ κοιτούσε οτιδήποτε άλλο, εκτός από εμένα. Οι φίλοι του το ίδιο. Ok... Όλα καλά..., σκέφτηκα. Ένας σερβιτόρος ήρθε για την παραγγελία. Αφού του είπαμε όλοι τι θέλαμε, ακούστηκε ο Χ:
-Θα ήθελα πατάτες τηγανητές και μία Coca Cola. Αν έχετε, σε μπουκάλι...;

Τον κοίταξα παραξενεμένη. Τηγανητές πατάτες με Coca Cola...; Η ματιά του, φυσικά, έπιασε τη δική μου. Κοίταξε γρήγορα το πιάτο του. Ενώ οι άλλοι μιλούσαν μεταξύ τους, του είπα χαμηλόφωνα.
-Έχετε κάνει εμετό;
Με κοίταξε ξαφνιασμένος.
-Όοοχι...
Παύση.
-Θα φάτε με 1 λίτρο οινόπνευμα στο στομάχι σας; Και μετά θα πάτε για ύπνο; Πολύ ωραία...
Κοίταξε αργά δεξιά-αριστερά.
-Να κάνω εμετό;..., ρώτησε εξίσου χαμηλόφωνα.
-Τι να σας πω..., του είπα αδιάφορα.
Έσκυψε λίγο.
-Θέλετε να κάνω εμετό;..., ρώτησε αθώα.
Τον κοίταξα παραξενεμένη.
-Αν θέλω εγώ να κάνετε εμετό...; Εσείς τι θέλετε.
Σηκώθηκε.
-Πάω να κάνω εμετό, μου ανακοίνωσε αποφασισμένος.

Πριν προλάβω να πω κάτι, πήγαινε ήδη στις τουαλέτες. Επέστρεψε όταν είχαμε ήδη αρχίσει να τρώμε.
-Έκανα εμετό!, μου δήλωσε περιχαρής.
Τα γέλια μου έκαναν το μισό μαγαζί να γυρίσει να μας κοιτάζει. Εγώ πέθαινα στα γέλια, οι υπόλοιποι χαμογελούσαν χωρίς να καταλαβαίνουν, ενώ η μπροστινή είχε πάθει σοκ. Όταν συνήλθα και σκούπιζα τα δάκρυά μου, ο Χ έτρωγε τις πατάτες του χαμογελώντας ντροπαλά.
-Φάτε τις πατάτες σας, και μετά θα σας πάω στο πάρκο να πιείτε και την Coca Cola, εντάξει;, ξεκίνησα νέο γύρο γέλιου.

Ο Χ με κοιτούσε χαμογελώντας, χαρούμενος. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Και συνεχίσαμε το φαγητό. Διακέδαζα τόσο πολύ που τον έβλεπα να τρώει εκείνες τις πατάτες σαν παιδί... Μόλις, όμως, έφτασα στα μισά του πιάτου μου, άρχισα να νυστάζω πολύ... Ναρκώθηκα. Ήθελα να φύγω άμεσα. Σηκώθηκα να ετοιμαστώ και οι μισοί άρχισαν να μου ζητούν να μείνω για να φύγουμε μετά από λίγο όλοι μαζί και οι άλλοι μισοί ήθελαν να με πάνε σπίτι και να γυρίσουν. Καμμία από τις δύο επιλογές δεν είχε πιθανότητα να πραγματοποιηθεί. Έλιωνα στα πόδια μου. Ώσπου ο Χ σηκώθηκε απότομα από τη θέση του.
-Θα την πάω εγώ να πάρει ταξί! Θα έφευγα κι εγώ. Έχω πιει λίγο παραπάνω και θα πάω για ύπνο, ανέλυσε. Με κοίταξε, σαν να με παρακαλούσε.
-Αν θέλετε...
Του χαμογέλασα.
-Πάμε. Χάνουμε χρόνο.

Έξω ξημέρωνε. Έκανε κρύο και ο Χ τα είδε όλα.
-Δεν κρυώνετε;, με ρώτησε με παράπονο.
-Ποτέ, του απάντησα σταθερά.
Περπατούσαμε σχεδόν δίπλα ο ένας στον άλλον. Όποτε βρίσκαμε εμπόδιο, ο Χ έμενε ένα βήμα πίσω για να περάσω πρώτη. Το κρύο με συνέφερε λίγο. Και ήρθα στα ίσα μου.

-Αν θέλετε να γυρίσετε πίσω, να το κάνετε. Είμαι πολύ καλύτερα τώρα και θα βρω πολύ γρήγορα ταξί.
Παύση.
-Μου είπατε ότι θα με πάτε βόλτα στο πάρκο..., είπε χαμογελώντας ντροπαλά, και κοιτούσε τα βήματά του.
Σταμάτησα και τον κοίταξα, επίσης χαμογελώντας. Σταμάτησε κι εκείνος.
-Δεν ξέρω αν υπάρχει πάρκο εδώ κοντά, μπορώ να σας κάνω βόλτα το τετράγωνο, όμως, αν επιμένετε...

Χαμογελούσε ακόμα. Άντε πάλι ο συναγερμός...
Και τότε μου ήρθε η ιδέα.