Toxicity

Θα έλεγα ότι είμαι σπιτόγατα.

Αγαπώ πολύ τον χώρο που κοιμάμαι και ξυπνώ. Μου αρέσει να μαγειρεύω, να δέχομαι φίλες/ους, να μένω μόνη. Διαβάζω, βλέπω ταινίες, μιλώ στο τηλέφωνο, σερφάρω στο internet. Είμαι στην άνεση τού σπιτιού μου. Νοιώθω, πραγματικά, βασίλισσα. Διότι το σπίτι μου είναι το βασίλειό μου.

Μου αρέσει, ωστόσο, και να βγαίνω.
Όχι για καφέδες - τα έχουμε ξαναπεί. Ούτε για να συναντήσω κάποιον επί τούτου. Προτιμώ αυτό να γίνει στο σπίτι μου, όπου μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Πιθανόν να έχει να κάνει και με τον έλεγχο. Θα βγω μόνο για κάποιο event ή happening - κάτι δηλαδή που γίνεται σε/για ειδικές περιστάσεις/περιπτώσεις -, και για να κάνω νέες γνωριμίες. Χωρίς αυτά τα τρία, δεν βρίσκω τον λόγο να βγω από το σπίτι μου.

Αν βγούμε έξω, και με αφήσεις ελεύθερη να κινηθώ στον χώρο, θα φύγω με 43 τηλέφωνα και 26 κάρτες. Επίσης, μπορεί να έχω δώσει σε άλλα 43 άτομα το τηλέφωνό μου και σε άλλα 26 την κάρτα μου. Θα μιλήσω με όσους περισσότερους μπορώ - άνδρες / γυναίκες / παιδιά -, εκτός κι αν βγω με τον σύντροφό μου, που θα αποφύγω συνειδητά τούς άνδρες που δεν συνοδεύονται, για να μην δώσω δικαίωμα.

Οι φίλες/οι μου βγαίνουν μαζί μου για τρεις, κυρίως, λόγους.
Διότι ξέρουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσουν καλά, νοιώθουν ασφάλεια, και απελευθερώνονται. Υπάρχουν φίλες/οι που με ακολουθούν σαν σκιά. Υπάρχουν φίλες/οι που κοιτάζουν εντυπωσιασμένοι από το πόσο απλό είναι να κάνει κανείς γνωριμίες, και το προσπαθούν κι εκείνες/οι. Αλλά δεν έχω κάποια/αν φίλη/ο που να αισθάνεται άσχημα γι' αυτό. Επίσης, οι φίλες/μου θέλουν να βγαίνουμε για ψύλλου πήδημα, με τρελή χαρά. Εάν αποδεχόμουν όλες τις προσκλήσεις τους, μάλλον θα ήμουν άστεγη...

Οι σχέσεις μου ήταν άλλο πράγμα.
Ας πούμε ότι οι μισές - δεν είναι, αλλά ας πούμε... - ήταν πολύ χαρούμενες που με έβλεπαν να το κάνω, και οι άλλες μισές - ας πούμε πάλι... - όχι. Στην πρώτη περίπτωση, όλα ήταν παραπάνω από καλά. Έβλεπα όχι απλή υπερηφάνεια, αλλά, κυριολεκτικά, καμάρι στα πρόσωπά τους. Στις άλλες μισές, δεν έμενα πολύ για να βλέπω τα μούτρα τους.

Με τον Ψ δεν ήταν σχέση.
Ναι.
Αλλά θα ξεκινήσουμε από αλλού.

Η βασική γκρίνια τού Ψ, σε σχέση με εμένα, ήταν το πως έπρεπε να είμαι.
Όχι, βέβαια, σε πρώτο πρόσωπο.
Πάντα σε τρίτο.
Του στυλ "πως πρέπει να είναι μία Αφέντρα".
Με μία πρόταση;
Στρατιωτάκια, αμίλητα, ακούνητα, στον τοίχο κολλημένα.
Με πολλές;
Δεν έπρεπε να μιλάω. Δεν έπρεπε να γελάω - ιδίως να γελάω... Να αστειεύομαι. Να δίνω σημασία σε άλλους.
(Κοίτα να δεις που τώρα μου φαίνονται αστεία... Τότε τα θεωρούσα τραγικά. Τραγικά, όμως...).

Μετά.
Όταν του έλεγαν να βγει, ποτέ δεν έλεγε "όχι".
Μόλις ερχόταν η ημέρα, έπαιρνε τηλέφωνο, έλεγε μία δικαιολογία τού κώλου, και το ακύρωνε.
Συνέχεια αυτό.

Άρχισα να τον δοκιμάζω κι εγώ.
Του έλεγα - άκυρα... - "με έχουν καλέσει εκεί" - σιγά μη με είχαν καλέσει και ήθελα να πάω μαζί του, τώρα... - "θα με συνοδεύσεις;". "Ναι", έλεγε. Το πρωΐ εκείνης τής ημέρας, με έπαιρνε τηλέφωνο, μου έλεγε μια παπαριά, και το ακύρωνε. Δεν με πείραζε που το έκανε και σε εμένα. Ποια ήμουν εγώ στο κάτω-κάτω τής γραφής; Η υπηρέτριά του. Εδώ ακύρωνε σημαντικές συναντήσεις με άτομα που έρχονταν μέχρι και από το εξωτερικό, και που κάποιοι άλλοι θα έκαναν τα πάντα για να τους γνωρίσουν, πόσο, μάλλον, να είναι καλεσμένοι τους. Αυτό που με ενοχλούσε, ήταν η μαλακία του. Δεν σκεφτόταν καν ότι ήξερα πως το έκανε. Τέτοια ξεφτίλα...

Και αυτή ήταν μικρή ξεφτίλα.
Η μεγάλη ήταν όταν, όντως, βγαίναμε έξω...

Στις σχέσεις μας, δεν παίζει ρόλο μόνο το πως φερόμαστε όταν είμαστε μόνοι.
Παίζει ρόλο και το πως φερόμαστε ο ένας στον άλλον μπροστά σε τρίτους, αλλά και το πως φερόμαστε εμείς στους τρίτους. Η μεταξύ μας αλληλεπίδραση και η αλληλεπίδραση και των δύο, αλλά και του κάθε ενός ξεχωριστά, παίζει μεγάλο ρόλο όταν βρισκόμαστε ανάμεσα σε άλλους. Εκεί μπορείς να καταλάβεις πότε κάποιοι είναι ζευγάρι, πότε είναι καλό ζευγάρι, και πότε κακό. Και μπορείς να το καταλάβεις από μακριά.

Στον δικό μου τον κύκλο, δεν ετίθετο θέμα να τον παρουσιάσω - δεν έχω παρουσιάσει σοβαρές μου σχέσεις... Οι φορές που βγήκαμε - μετρημένες, μην φανταστεί κανείς... -, ήταν με τους δικούς του ανθρώπους. Όλοι από τον επαγγελματικό του χώρο. Να πάει το μυαλό όσων τον ήξεραν ότι είμαι η γκόμενά του, ούτε κατά διάνοια. Μάλλον για καμμία γραμματέα θα με περνούσαν. Εύκολα, λοιπόν, με πλησίαζαν. Δεν χρειαζόταν να μπω εγώ στον κόπο. Εξ άλλου, δεν πήγαινα και πολύ μακριά. Ήθελα να τον παρακολουθώ: πως μιλά, πως κινείται.

Με απλά λόγια;
Δεν ήθελε να μου μιλά κανείς.
Δεν ήθελε να μιλώ σε κανέναν.
Έφριττε όποτε με έκαναν να γελώ.
Με πλησίαζε, με ένα ύφος "αυτό είναι δικό μου, μακριά!".
Όχι "αυτή".
"Αυτό".

Χρειάζεται να εξηγήσω τι σημαίνει για κάποιον το ουδέτερο άρθρο;
Μάλλον, όχι...

Δεν ήθελε να είμαι με κόσμο.
Ούτε να γελώ με τα αστεία των άλλων.
Φοβόταν μην με χάσει.
Συγγνώμη.
Φοβόταν μην το χάσει.

Και έτσι, όλοι απομακρύνονταν.
Μέχρι την ώρα που φεύγαμε, δεν με πλησίαζε ούτε μύγα.
Οι άνθρωποι που στέκονταν / κάθονταν δίπλα μου, ούτε που με κοιτούσαν.
Αυτό ήθελε.

Με μεγάλη μου έκπληξη, μαθαίνω μία μέρα ότι έχει καλέσει στο σπίτι του κάποιους εξωτερικούς συνεργάτες, για να μιλήσουν για ένα project. Και με μεγαλύτερη, ότι ήθελε να ήμουν παρούσα - χμ... παρόν. Χάρηκα. Όσο σίγουρος και να είσαι για κάποιον, υπάρχει πάντα η εξαίρεση. Και ίσως να ήταν εκείνη.
Δεν ήταν.

Στο τραπέζι καθόμουν δίπλα του.
Δεν μου απηύθυνε τον λόγο ούτε μία φορά.
Δεν με σύστησε, καν.

Τον παρατηρούσα, ωστόσο, να ακούει με μεγάλη προσοχή, να είναι ιδιαίτερα περιποιητικός, να ρωτά συχνά για το εάν το catering είχε κάνει καλή δουλειά με τα εδέσματα, να επιβλέπει το προσωπικό. Το ενδιαφέρον του - αν και ήταν απλά για την δουλειά - με ευχαριστούσε.
Ο λογαριασμός, παρ' όλα αυτά, ήρθε άλλη μέρα...

Την ημέρα που, ανεβαίνοντας την σκάλα για να πάω στο διαμέρισμα, βρήκα ανοικτή την πόρτα τού διαμερίσματος τής μητέρας του. Από την σκάλα μέχρι την πόρτα, ήταν ούτε ένα μέτρο απόσταση. Και αυτό που είδα με εξέπληξε τόσο πολύ, που δεν μου έχει φύγει ακόμη ως εικόνα.

Δεν είχα δει - και δεν έχω δει ξανά - ποτέ δύο πολυθρόνες με γυρισμένη την πλάτη στην πόρτα ενός σπιτιού... Ένα τεράστιο σαλόνι, σχεδόν άδειο, με μία τηλεόραση σχεδόν στο κέντρο του, και δύο πολυθρόνες πλάτη, ένα με ενάμιση μέτρο μακριά από την πόρτα... Στην δεξιά καθόταν η μητέρα του, ένα τραπεζάκι δίπλα της με ένα μικρό φωτιστικό, και στην αριστερή εκείνος, με ένα άλλο ένα ίδιο τραπεζάκι. Μιλούσαν. Μιλούσαν, χωρίς να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Έβλεπαν τηλεόραση, η οποία δεν ήταν και ιδιαίτερα δυνατά για να ακούς. Πριν προλάβω να πω "καλησπέρα" χτυπώντας την ανοικτή πόρτα - κι ενώ φανταζόμουν πως σχολιάζαν αυτό που έβλεπαν στην τηλεόραση -, τους ακούω να μιλούν για το τραπέζι που είχε γίνει.

Ο σαρκασμός, η ειρωνία, η υποτίμηση, έχαναν πάσα έννοια...
Ο δε Ψ, σχολίαζε από το τι φορούσε η γυναίκα τού τάδε, μέχρι το τι αυτοκίνητο οδηγούσε ο δείνα. Η μητέρα του, κυρίως, γελούσε. Υπεροπτικά. Όχι. Το ενδιαφέρον του στο τραπέζι δεν είχε να κάνει με το ενδιαφέρον ενός οικοδεσπότη. Είχε να κάνει με την δουλειά ενός πληροφοριοδότη. Δεν ήταν τραπέζι. Ήταν μάζωξη. Έπαιρνε όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσε, για να έχει μετά να υποβιβάζει και να εξευτελίζει. Με την μαμά του...

Μάζεψα το χέρι μου αργά, κι άρχισα να κατεβαίνω με προσοχή τα σκαλιά.
Όχι για να μην γλιστρήσω.
Για να μην με ακούσουν.

Έφυγα με τόση ντροπή, που δεν μπορώ να περιγράψω...
Όχι επειδή άκουσα.
Επειδή κατάλαβα.

Και είχα καταλάβει μόλις τα μισά.

Misery

Έχουμε αναφερθεί ξανά στην λαϊκή σοφία, που λέει πως όποιος είναι τσιγκούνης στα χρήματα είναι και στα αισθήματα. Εκείνοι που το έχουν διαπιστώσει, ξέρουν πόσο αληθές είναι. Διότι δεν υπάρχει μόνο το αρχαίο "ουκ αν λάβοις παρά τού μη έχοντος" αλλά και το "ουκ αν λάβοις παρά τού μη δίδοντος"...

Ο Ψ δεν είχε οικονομικό πρόβλημα.
Ούτε οι οικογένειά του είχε αντιμετωπίσει ποτέ κάτι τέτοιο. Σε αυτήν την περίπτωση, θα ήταν κάτι φυσιολογικό. Ο Ψ ήταν, προφανώς, ένας άνθρωπος άπληστος. Ένας άνθρωπος που τα ήθελε όλα δικά του. Κι αυτός που τα θέλει όλα δικά του, δεν έχει τίποτα...

Δεν θα μιλήσω για τις προηγούμενες σχέσεις μου.
Δεν έχει νόημα, αφ' ενός, και, αφ' ετέρου θα ήταν άκομψο.
Θα μιλήσω για τις πρωτογενείς μου εικόνες.
Θα μιλήσω για τον μπαμπά μου.

Όταν ήμασταν παιδιά, και μας έπαιρναν μαζί τους οι γονείς μας, ήταν το καλύτερό μου. Πάντα ήταν το καλύτερό μου όταν γνώριζα κόσμο. Συνήθως, έφερναν και οι άλλοι τα δικά τους, και καθόμασταν πολλές φορές και σε διαφορετικά τραπέζια, για να μην ακούμε τις συζητήσεις τους. Όταν, λοιπόν, τρώγαμε, παίζαμε, δεν ξέρω, και έφθανε η ώρα τού λογαριασμού, έτρεχα να δω. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και γρήγορα... Δεν υπήρξε φορά που να μην γινόταν καυγάς. Οι άνδρες σηκώνονταν επάνω και έσπρωχναν τα χέρια ο ενός τού άλλου, για να πάρει τα χρήματά του πίσω. Ο μπαμπάς μου ήταν ένας από αυτούς. Πάντα... Τον κοιτούσα με απίστευτο θαυμασμό... Ήταν μία υπέροχη σκηνή, με άνδρες να προσπαθούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλον. Δεν ήταν τσαμπουκάς. Όχι. Ήταν ζήτημα τιμής.

Υπήρχαν, ωστόσο, και οι κακομοίρηδες.
Κάτι ανθρωπάκια, που όταν ερχόταν εκείνη η στιγμή, λούφαζαν στις θέσεις τους. Δεν μιλούσαν, και "αναλάμβαναν" να "χωρίσουν" τους άλλους, για να μην βάλουν το χέρι στην τσέπη. Έκαναν ό,τι ήταν άσχετο, για να μην πληρώσουν. Τους κοιτούσα αηδιασμένη, και μόνον όταν η ματιά μου έπεφτε στους άλλους - και ιδίως στον μπαμπά μου - ανάσαινα βαθιά και χαμογελούσα από την καρδιά μου. Αυτός είναι ο μπαμπάς μου και αυτές ήταν οι παραστάσεις μου.

Και όλα αυτά, ήταν μεταξύ ανδρών.
Δεν χρειάζεται να γράψω ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καθόταν γυναίκα σε τραπέζι, και όταν σηκώνονταν, να έδινε εκείνη έστω και μία δραχμή. Αυτά είναι αστεία πράγματα. Αδιανόητα.

Συνεπώς, δεν χρειάζεται κανείς και πολλή φαντασία για να υποθέσει πως είναι ένας τέτοιος άνθρωπος ως χαρακτήρας. Διότι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, είναι μία λέξη: μιζέρια. Κι όταν είσαι μίζερος άνθρωπος, μόνο με μίζερους ανθρώπους μπορείς να συναναστρέφεσαι. Είναι κάτι τύποι στο διπλανό τραπέζι, που τους βλέπεις πάντα να ανοίγουν τα πορτοφόλια τους και να μετράνε τα ψιλά; Κάτι ανθρωπάκια, που τα πορτοφόλια τους είναι φουσκωμένα και βαριά από τα μονά-διπλά cents; Που αυτό σημαίνει ότι καταδέχονται να παίρνουν τα ρέστα που τους δίνουν, ακόμα κι αν αυτά είναι 5 λεπτά... Αηδία... Το πορτοφόλι ενός άνδρα είναι πάντα αδύνατο. Πάντα, όμως. Δεν έχει, σχεδόν ποτέ, ψιλά. Δεν είναι τυχαίο.

Αλλά αρκετά με τα πορτοφόλια.
Ας πούμε για την μιζέρια.

Ο Ψ φαινόταν άνθρωπος ήρεμος και ρεαλιστής.
Και με βάση το επάγγελμά του, αυτό νόμιζα πως ήταν.
Αλλά νόμιζα λάθος.

Πολύ σύντομα, άρχισε να διαφαίνεται πως ο Ψ ήταν ένας άνθρωπος μουλωχτός, και, ιδίως, αρνητικός. Σε οτιδήποτε έκανε ή έλεγε, υπήρχαν πάντα μόνον αρνητικά. Τίποτα θετικό. Και όπως μεταξύ ενός τσιγκούνη και ενός σπάταλου ανθρώπου επιλέγεις το μη χείρων βέλτιστον - δηλαδή τον σπάταλο, διότι με εκείνον μπορεί να ζήσεις και κάτι συναρπαστικό, ενώ το σωστό είναι να είναι το κοινώς λεγόμενο "νοικοκύρης", που σημαίνει ότι ξέρει τι πρέπει να κάνει πότε -, έτσι και ανάμεσα σε έναν αρνητικό κι έναν θετικό άνθρωπο επιλέγεις τον θετικό, για τον ίδιο λόγο, ενώ ξέρεις ότι το σωστό είναι να είναι ρεαλιστής, για τον ίδιο λόγο, επίσης.

Δεν ήταν θέμα απαισιοδοξίας.
Δεν μου αρέσουν οι αισιόδοξοι άνθρωποι. Είναι αφελείς και υπερφίαλοι. Και οι δύο, όμως, είναι το ίδιο νόμισμα. Ένα άχρηστο νόμισμα. Με τους απαισιόδοξους σε πιάνει ψυχοπλάκωμα, με τους αισιόδοξους δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι, γιατί δεν ξέρουν ούτε κι εκείνοι. Προτιμώ, λοιπόν, τους ρεαλιστές. Εκείνους που έχουν μία κατάσταση και την αντιμετωπίζουν όπως πρέπει. Ούτε φαίνονται λίγοι, ούτε υπερβολικοί. Ανάμεσα, όμως, σε έναν απαισιόδοξο κι έναν αισιόδοξο, είναι δεδομένο ότι θα προτιμήσω τον δεύτερο. Με εκείνον μπορώ να πέσω μέσα σε κάποια από τις εκτιμήσεις ή τους χειρισμούς του. Με τον πρώτο, θα βγάλω θυμό.

Ο Ψ, λοιπόν, είχε μιζέρια.
Δεν του άρεσε κανείς και τίποτα. Όλοι είχαν κάτι. Τι; Οτιδήποτε. Όταν σου αρέσει να βλέπεις τα πάντα άσχημα, πολεμάς πολύ σκληρά για να σβήσεις ό,τι όμορφο υπάρχει γύρω σου. Κι αυτό μπορεί να μην γίνεται, αλλά αν είναι αυτός ο χαρακτήρας σου νομίζεις ότι τα καταφέρνεις. Επίσης, τον χαρακτήρα τού ανθρώπου τον καταλαβαίνεις και από τον τρόπο που μιλάει για τους άλλους. Δεν ήταν ότι δεν του άρεσαν 1,2,3 πράγματα / άνθρωποι / καταστάσεις. Δεν είχε μία καλή κουβέντα να πει για κανέναν. Και για τίποτα.

Τρωγόταν με το παρελθόν και σκεφτόταν μόνο το μέλλον.
Το παρόν, ούτε να το χέσει.
Που αυτό σήμαινε, πολύ απλά, ότι ήταν οπουδήποτε αλλού εκτός από το "εδώ". Μπορούσε να μιλάει ώρες με κάποιους από την δουλειά για ό,τι δεν πήγε "τότε" καλά. Μπορούσε να κάνει το ίδιο με το "δεν ήξερε αν θα πήγαινε" κάτι καλά. Δεν υπήρξε, όμως, φορά που να τον άκουσα να λέει "είμαστε σε καλό δρόμο", π.χ. Οι αναφορές του στο παρελθόν και στο μέλλον, ήταν συνεχείς. Αναφορά στο παρόν, καμμία. Κατά τα άλλα, όλα μαύρα. Αδιάφορα. Δεν ξέρω τι άλλο.

Γρήγορα ανακάλυψα ότι δεν είχε φίλους.
Είχε δυο-τρεις από την δουλειά, και που δεν θα έλεγες ότι ήταν και ο ορισμός τού "φίλου". Ήταν μόνος. Καθόλου παράξενο. Δεν ξέρω αν δεν έβγαινε, επίσης, για τους ανθρώπους ή για τα έξοδα... Ούτε αυτό θα μου έκανε εντύπωση. Ο Ψ δεν είχε καμμία αίσθηση τού humor. Δεν ήταν σοβαρός, όπως θα τον χαρακτήριζες όταν θα τον γνώριζες. Ήταν αδιάθετος. Συνεχώς. Είχε μία διαρκή εμμηνόρροια, που έβγαζε χολή και περιφρόνηση. Το ωραιότερο, δε, ήταν όταν - εμμέσως, πλην σαφώς - είπε ότι κανένας άνθρωπος δεν άξιζε εάν δεν είχε μόρφωση πανεπιστημίου...(!) Έκανα τρελά γέλια. Τρελά, όμως.

Ούτε εγώ είχα πανεπιστημιακή μόρφωση.
Αλλά αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα.
Ήταν σαφές ότι ήμουν κάτι άλλο.
Είπαμε.
Μία μηχανή πόνου.
Και γι' αυτό δεν χρειαζόταν χαρτί τριτοβάθμιας.

Αυτά σε ό,τι αφορούσε το μέσα.

Το έξω, ήταν άλλο θέμα...

Crash Test For Dummies

Ok.

Που είχαμε μείνει;
Α, ναι.
Στον πιο καλό τον μαθητή.

Ωραία.
Τι χρειάζεται ένας καλός μαθητής;
Βιβλία, τετράδια, στυλό.
Στην δική μας περίπτωση, εξοπλισμό.

Πήρα σβάρνα τις ρούγες, κι άρχισα να ψάχνω στα γυφτοπάζαρα των Αθηνών για διάφορα. Είχα δώσει όλη μου την προσοχή στα αντικείμενα. Και μου άρεσε. Δεν είχα ενδιαφέρον για εκείνον. Ήξερα πως ό,τι κι αν έπαιρνα θα του άρεσε. Αναγκαστικά. Κι επειδή δεν είχα καμμία διάθεση να επαναληφθεί το σκηνικό με τον σταυρό, ανέλαβα να πάρω ό,τι άρεσε σε εμένα. Εκείνος, απλά, θα συμφωνούσε.

Δεν υπήρχε ούτε ένα αντικείμενο σαδομαζοχισμού που να μου άρεσε πραγματικά. Ούτε ένα, όμως. Έπαιρνα το καλύτερο από τα χειρότερα. Αναγκαστικά. Έπρεπε να μπει το θέμα μου σε τροχιά, γιατί ένοιωθα πως έχανα τον χρόνο μου περιμένοντας να συνεννοηθούμε. Πήγαινα και άφηνα τα πράγματα στο σπίτι του. Στο δικό μου, ούτε λόγος. Ήταν σαν να άνοιγα μία επιχείρηση. Έπρεπε να την στήσω, να την εξοπλίσω, να δω τι θα κάνω.
Αλλά να υπολογίσω και τους λογαριασμούς.

Είπα λογαριασμούς;
Χμ...
Ναι...
Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που ανακάλυψα, ήταν η τσιγκουνιά του. Κάποια στιγμή, έχω αφήσει αυτά που έχω πάρει, όπως είναι, σε σακούλες στο δωμάτιο. Ήρθε αθόρυβα από πίσω μου και κοίταξε με περιέργεια το περιεχόμενο. Τον κοίταξα λοξά, και το μόνο που δεν περίμενα ήταν να τον δω να πιάνει την απόδειξη. Στέκομαι και τον κοιτάζω άναυδη. Περιμένω να πετάξει την μαλακία... Και δεν άργησε.
-Είναι ακριβά, ε;..., είπε σαν να μονολογούσε.
-Από ό,τι βλέπεις, αυτό σε ενδιαφέρει;, ρώτησα αηδιασμένη.
-Δεν θέλω να ξοδεύεστε..., έπιασε τον πληθυντικό.
-Μην μου στενοχωριέσαι, του είπα ψυχρά. Έχω μερικές οικονομίες στην άκρη...
Και τότε είπε το αδιανότητο.
-Να σας δίνω εγώ τα μισά...

Έχω φρικάρει.
Έχω αηδιάσει μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
-Τα μισά..., επανέλαβα.
-Ναι, είπε. Μην τα πληρώνετε όλα μόνη σας.
-Δεν θέλω παρέα. Ευχαριστώ. Μπορείς να φύγεις, τώρα;

Κοίταξα τις σακούλες γύρω μου.
Άρχισα να τις ανοίγω. Από μέσα έλειπαν όλες οι αποδείξεις... Εάν ήταν κάποιος άλλος, μία κανονική σχέση, εύκολα θα υπέθετα ότι κρατά memorabilia. Και θα μου φαινόταν λογικό. Πρώτη φορά, κάτι πρωτόγνωρο, θέλεις να το θυμάσαι. Θα μπορούσα να το είχα κάνει κι εγώ. Αλλά η ερώτηση που μου ερχόταν στο μυαλό, ήταν: "Πρώτη φορά, κάτι πρωτόγνωρο, και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το κόστος του;...". Κατέβηκα στα γραφείο του. Καθόταν μπροστά στον υπολογιστή.
-Που είναι οι αποδείξεις;
-Ποιες αποδείξεις;
-Όσων αγόρασα. Δεν είναι στις σακούλες.
-Τις θέλατε;
-Όχι. Δεν τις θέλαμε. Εσείς τι θα τις κάνετε;
-Μπορεί να τις βάλω στην δήλωσή μου.

Με κορόϊδευε...
Δεν υπήρχε περίπτωση...
Δεν υπήρχε, όμως...

-Συγγνώμη..., είπα με δυσκολία. Θα βάλεις στην φορολογική σου δήλωση αποδείξεις από sex shop;...
-Δεν το έχω σκεφθεί ακόμα..., παραδέχθηκε.
-Αλλά σκέφθηκες να το κάνεις..., είπα μη πιστεύοντας στ' αυτιά μου.
-Μπορεί να γίνεται, δικαιολογήθηκε.
-Σωστά... μπορεί να γίνεται...

Έφυγα.
Ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον πρώτο τοίχο που θα έβρισκα.
Αλλά συγκρατήθηκα.
Έπρεπε να το πάρω απόφαση.
Είχα να κάνω με έναν μεγάλο μαλάκα.
Μεγάλο, όμως.

Η τσιγκουνιά του δεν σταμάτησε εκεί.
Δεν είχα προσέξει ότι έπαιρνε τις αποδείξεις από όπου πηγαίναμε. Άρχισα να σκαλίζω τις προηγούμενες συναντήσεις μας και να τον παρακινώ να βγαίνουμε. Παρατηρούσα τις εκφράσεις του κάθε φορά που πλήρωνε. Θα κοιτούσε 1-2 φορές τον λογαριασμό - σαν να υπήρχε περίπτωση να έβγαινε μειωμένος με κάθε ματιά... -, και το τραγικότερο, δεν άφηνε παρά κάτι ψιλά για φιλοδώρημα. Υπήρξαν και φορές που δεν άφηνε τίποτα, και αναγκαζόμουν να έχω βγάλει εγώ από πριν χρήματα για να τα αφήσω διακριτικά στο τραπέζι φεύγοντας... (Μιλάμε, ότι δεν μπορώ ακόμα και σήμερα που τα γράφω να το πιστέψω...).

Ένα βράδυ, έχω μεγάλα κέφια.
Κάπου τρώμε, και περιμένω την ώρα τού λογαριασμού, σαν τρελή. Έρχεται ο λογαριασμός, και πριν προλάβει να τον πάρει στα χέρια του, τον έχω στα δικά μου.
-Χμ..., είπα με ύφος, σκεπτική. 70 ευρώ...
Παίρνω την τσάντα, νωχελικά, στην αγκαλιά μου, αλλά τον παρακολουθώ σαν γύπας. Βγάζω αργά το πορτοφόλι μου, και ακόμη πιο αργά το ανοίγω. Αφήνω ένα χαρτονόμισμα των 20, αργά, ακόμη πιο αργά ένα των 10 δίπλα του, και, κοιτάζοντας μέσα στο πορτοφόλι αυτό των 5, σταματώ.
-Χμ... μάλλον δεν έχω 5 ευρώ..., είπα προσπαθώντας να μην με πάρουν τα γέλια. Να σου τα χρωστώ;
Του είχα ρίξει μία φόλα επάνω στο τραπέζι. Και, διάολε, ήμουν σίγουρη ότι θα την δάγκωνε...
Και ο κόπρος απάντησε.
-Εμ... δεν πειράζει... αύριο...

(...)

Έχω τσαλακώσει μέσα στην γροθιά μου τα χαρτονομίσματα, βάζοντας τους αγκώνες στο τραπέζι. Τον κοιτάζω, έτοιμη να τον φτύσω.
-Πες μου κάτι, του είπα με πάθος. Σου σηκώθηκε;... Την αλήθεια...
-...
-Όχι;...
Βγάζω ό,τι χαρτονόμισμα είχα μαζί μου και το απλώνω στο τραπέζι.
-Τώρα;..., τον ξαναρώτησα χαμογελώντας σατανικά.
-Δεν...
-Δεν; Τι, δεν; Δεν φτάνουν για να σου τον σηκώσουν;
-Μα...
-Πες μου!, είπα και έφερα το κάθισμα πιο κοντά στο τραπέζι, κοιτάζοντάς τον έντονα στα μάτια. Πόσο ξεφτυλισμένος άνδρας είσαι; Πόσο; Τα θέλεις; Ε;! Κράτα τα. Μην σε απασχολεί. Κράτα τα και για την επόμενη φορά. Αύριο θα σου φέρω κι άλλα. Θα σου τα βάλω στις σακούλες με τα πράγματα, μαζί με τις αποδείξεις. Είναι πολύ άσχημο να πληρώνεις κάτι για μία γυναίκα, ε; Να ξοδεύεσαι. Κράτησε τα χρήματά σου. Και πάρε και τα δικά μου. Αρκεί να μου πεις ότι αισθάνεσαι καλύτερα. Και από την επόμενη φορά, θα τα πληρώνω εγώ όλα. Θέλεις; Ησύχασες;
-Δεν είναι..., είπε ανήσυχος.
-Δεν είναι, πάλι;!, είπα μη μπορώντας πλέον να συγκρατήσω τα γέλια μου. Δεν είναι τι, αυτή την φορά; Αυτό που θα ήθελες; Ω, μην είσαι χαζός! Να κάνεις ό,τι θέλεις να κάνεις με τον σαδομαζοχισμό. Όχι και να ξοδεύεσαι, όμως! Έλα. Μην κάνεις έτσι. Είμαι εδώ εγώ για εσένα. Θα σε χτυπάω, θα σε μαστιγώνω, και θα σε πληρώνω από πάνω. Μου ακούγεται θαυμάσιο! Εσένα;

Και φεύγω.

Περιμένοντας ταξί έξω από το εστιατόριο, έρχεται από πίσω μου, με τα χρήματα στο χέρι. Δεν θυμάμαι τι ξεκίνησε να μου λέει.
-Άκου, του είπα κοφτά. Εμένα μην με υπολογίζεις. Εγώ, όσο ξαφνικά ήρθα τόσο ξαφνικά θα φύγω. Δεν έχεις τίποτα που μπορεί να με κρατήσει. Τίποτα, όμως. Για όσον καιρό θα είμαστε, τυπικά και για τον συγκεκριμένο λόγο, μαζί, θα φροντίσεις ποτέ μα ποτέ να μην μου αναφέρεις οτιδήποτε έχει να κάνει με χρήματα. Είμαι σαφής;
Έσκυψε το κεφάλι, πούστικα.
-Θα το εκλάβω ως "ναι". Τέλεια. Κράτησε αυτά που σου έδωσα, και κοίτα να πιάσουν τόπο. Σε καλή μεριά, λοιπόν.

Αυτά, σε ό,τι αφορούσε την τσιγκουνιά του.

Κολλητά με την τσιγκουνιά, ωστόσο, πηγαίνει και η μιζέρια...

The Battle Of The Sexes

Κοπελιές, basta…

Μου έχετε γεμίσει την ηλεκτρονική διεύθυνση με απίστευτες μαλακίες…

Γιατί λυσσάτε;!

Ηρεμήστε!

Εάν έβγαζα τα mail σας στην φόρα, θα γελούσατε κι εσείς οι ίδιες!

Σοβαρευτείτε!

Λοιπόν.
Για να μην χάνουμε χρόνο.
Καλή η μαλακία που δέρνει τους άνδρες.
Αλλά να δέρνει κι εσάς…
Έλεος, δηλαδή…

Πάρτε χαρτί και στυλό, και κρατήστε σημειώσεις.

Πάμε.

Είμαι εγώ η γκόμενα που θέλουν όλοι οι άνδρες;
Σοβαρολογείτε;
Εγώ είμαι η γκόμενα που αποφεύγουν όλοι οι άνδρες.
Ότι θα γούσταραν;
Τρελά.
Για κανένα 10λεπτο.
Μετά, τρεχάτε ποδαράκια μου.

Σε ποια χώρα ζείτε;
Τι διάολο, Ελληνίδες δεν είστε;
Είστε τόσο μαλακισμένες;

Πιστεύετε, στ’ αλήθεια ότι οι άνδρες αναζητούν μία γυναίκα - άσε με εμένα... - με προσωπικότητα; Πιστεύετε στο παραμύθι που λέει «Θέλω μία γυναίκα να είναι δυναμική και να παίρνει αυτό που θέλει»; Άνδρες είναι. Σε παραμύθια πιστεύουν. Παραμύθια πουλάνε. Αυτό είναι το ωραιότερο παραμύθι που θέλει να ακούσει μία μαλακισμένη, για να νομίζει ότι ο άλλος την αξιολογεί ως προσωπικότητα. Τ’ αρχείδια μου, την κάνει. Την έχει πιάσει στο δούλεμα, και η άλλη ψαρώνει χοντρά.
Συνέλθετε!

Δεν είναι τυχαίο ότι οι παλιές λένε ο άνδρας να σε ξέρει από την μέση και κάτω. Ο άνδρας δεν καταλαβαίνει, ούτε μπορεί να εξηγήσει την σκέψη μίας γυναίκας, και προκειμένου να βγάζει λάθος συμπεράσματα, είναι προτιμότερο να μην γνωρίζει τίποτα. Αυτό εννοούν. Εάν ένας άνδρας μάθαινε πως δουλεύει ο εγκέφαλος μίας γυναίκας, θα έκαιγε τον δικό του!
Είστε καθόλου καλά;

Περιμένετε από έναν άνδρα να σκέφτεται και να ενεργεί σαν γυναίκα; Είστε σοβαρές; Γιατί δεν γίνεστε λεσβίες; Μόνον έτσι θα βρείτε προκοπή. Ειδάλλως, ξεκινήστε από τώρα να πλέκετε πετσετάκια για τα ράφια σας. Διότι εκεί θα μείνετε! Περιμένετε από έναν άνδρα να σας καταλάβει; Αυτός βλέπει την μηχανή τού espresso και την κοιτάζει καλά-καλά. Εσάς θα καταλάβει; Με τι προσόντα; Κι εσείς τι προσπαθείτε, ακριβώς; Να τους βάλετε μυαλό; Υπάρχει περίπτωση; Πρέπει να είναι πολύ συνειδητοποιημένο αρσενικό για να κάνει κάτι τέτοιο – «κάτι τέτοιο» = υπέρβαση. Νομίζετε ότι είναι εύκολο; Που; Εδώ; Στην Ελλάδα; Κοπελιές, ξυπνήστε! Τα τελευταία χρόνια – αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες για το ότι το κακό δεν υπήρχε εξ αρχής… - οι γυναίκες μεγαλώνουν κότες. Όχι αρσενικά. Κι αν δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε το αρσενικό δέρμα από τα πούπουλα της κότας, θα έχετε να κάνετε πάντα με μία κλώσσα. Την μάνα τους. Που μπορεί να μην την βλέπετε, γιατί έχει μάθει να ρουφάει την κοιλιά της όταν κρύβεται πίσω από τον γιόκα της, αλλά θα είναι εκεί να τον χειρίζεται σαν τηλεκατευθυνόμενο ελικοπτεράκι. Που μόλις πάει να το χάσει από το οπτικό της πεδίο, θα βάλει την όπισθεν και θα τον προσγειώσει στην μικρή περιοχή της – μην παρεξηγείτε την «μικρή περιοχή», το λέω γενικώς… αλλά και ειδικώς να το πάρετε… σε μερικές περιπτώσεις θα πέσετε μέσα…
(Γελάω δυνατά και πάω παρακάτω).

Η συναισθηματική ωριμότητα ενός άνδρα, και η ισορροπία του, επιτυγχάνεται μόνο με την συμβολή μίας σωστής γυναίκας. Όταν οι γυναίκες έχουν ξεχάσει για/τι είναι γεννημένες, μην περιμένετε από τους άνδρες πολλά. Για την ακρίβεια, μην περιμένετε τίποτα. Εάν νομίζετε πως με το να τους κατηγορείτε αλλάζει κάτι, αυταπατάστε. Οι άνδρες δεν θα αλλάξουν ποτέ, διότι οι γυναίκες είναι αυτές που είναι. Τι είναι; Μαλακισμένες. Σαν εσάς. Τόσο πολύ – που εγώ δεν σας αδικώ και τόσο, εδώ που τα λέμε, κι ας σας βρίζω, διότι ξέρω τι συναντάτε και σας απογοητεύει, ούτε εγώ ζω αλλού, εδώ ζω 99 χρόνια… -, που δεν βλέπετε ότι χάνετε την ουσία. Ποτέ δεν θα κατηγορείτε τους άνδρες για τίποτα. Για όλα φταίτε εσείς. Και μόνον εσείς.

Γιατί είναι αφηνιασμένες, λέει, και την πέφτουν όπου βρουν.
Αυτό ξέρετε τι είναι;
Απελπισία.
Μαύρη.
Γιατί όταν πηγαίνεις κάπου, και τους βλέπεις να κάθονται μαζεμένοι και να μιλάνε για παιχνιδομηχανές και σκορ, και είναι 30-35 χρονών, και δεν γυρίζουν καν να κοιτάξουν, παρά ρουφάνε ευτυχισμένοι τους φραπέδες τους, σου την δίνει.
Τους τυλίγουν.
Φυσικά! Τι θα κάνουν; Να περιμένουν από εκείνους να πάρουν απόφαση;
Πότε;
Όταν θα μπαίνουν στην εμμηνόπαυση;
Έλα…
Και γιατί είστε έξαλλες;
Γιατί μία μανούλα δεν σας είπε «παιδάκι μου, αυτά γεννιούνται χαζά, μην τους δίνεις σημασία και μην περιμένεις τίποτα».
Σας είπε ότι ο άνδρας είναι έτσι και γιουβέτσι.
Κουβέντα για το κοτέτσι.

Μεγαλώσατε με το παραμύθι του πρίγκηπα.
Ok.
Στον ύπνο σας παντρευόσασταν κάθε βράδυ.
Εντάξει.
Αλλά ξυπνήστε!
Αρχίστε να ρίχνετε το φταίξιμο στο παραμύθι και σταματήστε να κάνετε παράπονα στους άνδρες.
Τι σας φταίνε;
Εσείς παραμυθιαστήκατε από την κούνια.
Εκείνοι παραμυθιάστηκαν με τα porno.
Τι να κάνουμε τώρα;

Αν ο άνδρας δεν είχε την σωστή μανούλα να τον διδάξει, σε γαμάει.
Όχι όπως θα ήθελες.
Σου γαμάει την διάθεση, την ψυχολογία, σε απογοητεύει, σε ξενερώνει.
Κι εσύ κάθεσαι και προσπαθείς;
Φύγε, κοπελιά!
Πήγαινε παρακάτω.
Μπορεί να «είναι όλοι πούστηδες», αλλά τα πραγματικά αρσενικά υπάρχουν.
Και αξίζουν τα πάντα.

Πόσο ανεγκέφαλο είναι το να πιστεύεις ότι το να συζείς είναι διαφορετικό από το να παντρεύεσαι; Μια τελετή κάνει την διαφορά. Φτάσατε στο σημείο να υποκρινόσαστε ότι δεν σας ενδιαφέρει. Κάνετε τα πάντα για να είναι ανεύθυνοι.
Συγχαρητήρια.
Νομίζετε ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν ανεξαρτητοποιηθεί;
Αρχείδια.
Οι γυναίκες σήμερα είναι πιο κότες από ποτέ.
Ανέχονται τα περισσότερα.
Γιατί;
Μην του πω ότι τον αγαπάω, θα φοβηθεί
Μην του πω ότι θέλω να παντρευτούμε, θα τρομάξει
Μην του πω ότι θέλω να κάνω παιδί, θα πανικοβληθεί.
Έχετε καταλήξει να φερόσαστε στους άνδρες σαν να είναι γκομενάκια. Παρθένα.
Ο άνδρας θα πάρει την θέση που θα του δώσεις.
Αν εσύ έχεις σηκωθεί από την θέση σου και του την παραχωρείς, ποια ακριβώς είναι η απαίτησή σου από εκείνον;

Τι έχετε καταφέρει;
Να θέλει και να απαιτεί από εσάς. Να είσαστε αριστούχες στο πανεπιστήμιο, να είσαστε manager στην δουλειά σας, να είσαστε πάντα περιποιημένες – ντυμένες / βαμμένες / χτενισμένες -, να κάνετε ωραίο παστίτσιο, να μπορείτε να κρατάτε ένα σπίτι – «κρατώ» = πλύσιμο / σκούπισμα / σιδέρωμα -, να είσαστε ηφαίστειο στο κρεβάτι, να μην θέλετε να παντρευτείτε, να τους κάνετε 2-3 παιδιά που θα πάρουν το όνομα των γονέων τους – γιατί όσο προχώ και να είναι δεν παύουν να πιστεύουν στις παραδόσεις, αλλά μόνο σε αυτήν την περίπτωση -, και να είσαστε το κλασσικό «κυρία στο σαλόνι, πουτάνα στο κρεβάτι». (Και φταίτε εσείς γι' αυτό...).
Εκείνοι δεν χρειάζεται να είναι τίποτα.
Μπορούν άνετα να κυκλοφορούν αξύριστοι, να έχουν μπυροκοιλιά, να χάνουν τα μαλλιά τους, αλλά είναι άνδρες. Δεν παίζουν ρόλο αυτά. Αντικείμενο και τρόπαιο, είστε μόνον εσείς. Και όπως στρώσατε θα κοιμηθείτε. (Αν σας παίρνει ο ύπνος χωρίς υπνωτικά, με την κατάσταση που ζείτε…). Από την άλλη, υπάρχουν και αυτοί που σας θέλουν αλλήθωρες, να τραυλίζετε, να είσαστε χοντρή ή στέκα, προκειμένου να μην σας ορέγονται οι άλλοι. Είναι ασφαλείς, και όταν βλέπουν μία όμορφη γυναίκα γίνονται κακοί, εχθρικοί, και έχουν και την συμπαράσταση των φίλων τους στην επίκριση, χωρίς να βλέπουν τα χάλια τους.

Έχουμε καταντήσει να αποδεχόμαστε τον άνδρα ως ένα ανώριμο παιδάκι. Που δεν ξέρει τίποτα, δεν φταίει για τίποτα. Σέλει την μαμά του. Το να είναι, όμως, σύντροφος συνεπάγεται με συναισθηματική υποχρέωση. Μπορεί να του δώσεις 10 χιλιάρικα, κι εκείνος να επενδύσει στα καλύτερα. Αν του δώσεις έστω και 1 γραμμάριο συναισθήματος, δεν θα ξέρει τι να το κάνει. Τι θέλει να είσαι για εκείνον; Ο αεί ρέων μαστός. Την αγάπη την βλέπει σαν ευθύνη. Κι εσένα σαν βάρος. Τρέφεις την ανωριμότητά του επιβραβεύοντας την.
Σε πήρε τηλέφωνο «την άλλη μέρα»;
Όχι.
Και τι έγινε; «Δεν με νοιάζει».
Σε νοιάζει, κοπελιά.
Ή νοιάζει την επόμενη που θα πληρώσει την δική σου μαλακία.
Όσο πιο χύμα τού φέρεσαι τόσο πιο χύμα γίνεται.
Ο άνδρας χρειάζεται λουρί.
Εάν δεν κάθεται, άσε τον να φύγει.
Κι εσύ την βόλτα σου.

Ποιες ανασφάλειες και παπαριές, μωρέ;!
Με αυτά παραμυθιάζεστε;
Το να είσαι ανασφαλής σού συμβαίνει κατά περίπτωση. Το να είσαι συναισθηματικά ανώριμος, is a state of mind. Μάθετε να ξεχωρίζετε το ένα από το άλλο. Ο συναισθηματικά ανώριμος, δεν μπορεί να αγαπήσει. Αλλά έχει την απαίτηση να αγαπηθεί. Το μυαλό του είναι τόσο χαζό, που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό που σου παρέχει την ασφάλεια είναι η αγάπη τού ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτό; Όχι. Το καταλαβαίνει; Όχι. Θα του βάλεις εσύ μυαλό; Ποτέ. Θα προτιμήσει να είναι μόνος. Αυτό, μέσα στο ηλίθιο μυαλό του, μεταφράζεται σε ασφάλεια. Δεν είναι. Κι εσύ, όσο και να προσπαθήσεις, δεν μπορείς να του το βγάλεις από εκεί. Χάνεις τον χρόνο σου. Κι η ζωή περνά και χάνεται, χάνεται. Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνδρες φοβούνται την αγάπη. Και αυτοί που την φοβούνται περισσότερο, είναι εκείνοι που τόσο περισσότερο την έχουν ανάγκη και την επιζητούν. Όταν, όμως, θα την βρουν, θα τρέξουν σαν τα ποντίκια να κρυφτούν στον υπόνομο. Μην αναρωτιέστε γιατί το βάζουν στα πόδια ή γιατί κλείνουν τα κινητά ή γιατί δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα. Στους υπονόμους δεν έχει δίκτυο. Μόνο σκατά. Ποιο είναι το πραγματικό θέμα τους; Ο έλεγχος. Αυτό που χάνεις πρώτα από όλα όταν ερωτευθείς – και ιδίως όταν αγαπήσεις – είναι ο έλεγχος. Και σε ό,τι έχει να κάνει με τον έλεγχο, κανείς δεν θα σας το επιβεβαιώσει αυτό καλύτερα από εμένα… Ο συναισθηματικά ανώριμος δεν μπορεί να αφεθεί. Αν, πραγματικά, έχει τον έλεγχο; Όχι. Ο έλεγχος – στην περίπτωση του συναισθήματος – έχει να κάνει με κάποιον άλλον. Όταν είσαι μόνος σου, τι είδους έλεγχο μπορείς να έχεις; Του εαυτού σου; Μην νομίζετε. Ούτε καν αυτού… Εάν, λοιπόν, κάποιος δεν μπορεί να διαχειριστεί τον εαυτό του, περιμένετε να διαχειριστεί την σχέση σας; Πως; Με τι προσόντα;
Παρακάτω, κοπελιές!

Όταν η προσωπική σου ζωή πηγαίνει καλά, τίποτε άλλο δεν σε νοιάζει. Ακόμα και να σε πετάξουν στον δρόμο, έχεις την δύναμη της σχέσης. Διότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να έχει σύντροφο. Όλοι αυτοί οι άνδρες που γυρίζουν πανικοβλημένοι / αγχωμένοι / φοβισμένοι, είναι γιατί δεν έχουν στην ζωή τους την ισορροπία που θα τους έδινε μία σχέση που πραγματικά αξίζει. Κι εκείνος που επιλέγει να είναι μόνος – ή με κάποιον που θέλει να πιστεύει ότι είναι σύντροφος -, γυρίζει την πλάτη στην φύση του από αλαζονεία, και μόνον από αλαζονεία. Και η φύση πάντα εκδικείται… Όχι. Η αγάπη δεν είναι το παν. Απλά, χωρίς αγάπη δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Τίποτα δεν είναι το παν. Όλα παίζουν ρόλο. Η ισχύς υπάρχει μόνο εν τη ενώσει. Κι αν η δύναμη αυτής της σχέσης τον φοβίζει ή δεν την καταλαβαίνει ή δεν ξέρω τι άλλο τρέχει μες στο θολωμένο του μυαλό, έχεις απέναντί σου έναν άνδρα που και η «καλημέρα» που θα του πεις το πρωί, πηγαίνει χαμένη. Εάν αυτό δεν το έχει συνειδητοποιήσει μέχρι τα 30(;) να πω(;), παρακάτω κοπελιά!

Sex.
(Εδώ κι αν τα έχετε κάνει σκατά…).

Όλοι μας θέλουμε την επιβεβαίωση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Όταν, όμως, γίνεται αυτοσκοπός, η σχέση είναι σαν να προσπαθεί να φτάσει από το κάπου στο πουθενά. Το sex είναι ένα μέσον επιβεβαίωσης. Του ότι είσαι επιθυμητή, ποθητή, ελκυστική, ερωτική. Ok. Μετά; Όλοι πάν’ στο μπάνιο; Ωραίο sex… Το ότι μία γυναίκα κάνει sex, δεν σημαίνει πάντα ότι το θέλει. Μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να πηδήξει εκείνη, για να μην πηδήξει καμμία άλλη γκόμενα. Οπότε, αυτομάτως γίνεται «Εκκενώσεις βόθρων, ο Αχόρταγος». Πάλι με σκατά θα μπλέξει. Αυτό δεν είναι sex, κοπελιά. Οπότε, η ικανοποίηση έχει να κάνει με ένα ήσυχο κεφάλι. Όχι με μία ένωση δυνάμεων. Το sex εκφράζει όλα τα συναισθήματα που γεννιούνται και συσσωρεύονται από τον άνθρωπό σου. Δεν είναι μόνο φυσική ανάγκη. Ασφαλώς και θα υπάρξουν φορές που θα είναι κυρίως αυτό. Αλλά εάν είναι μόνον αυτό, τότε δεν μιλάμε για sex. Μιλάμε για κάτι άλλο. Οτιδήποτε άλλο. Όταν κάνεις αδιάφορο ή επιτήδειο sex, υποβιβάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Γιατί εμείς λέμε «έρωτα» κι εκείνοι «sex»;
Γιατί εμείς θέλουμε το όλο κι εκείνοι το κάτι, ρε κοπελιά.
Γιατί εμείς έχουμε το συναίσθημα. Όχι το «παντρεύομαι» που οι μαλάκες νομίζουν, αλλά το «πρέπει να έχω λόγο για να το κάνω». Κι όταν ο δικός του λόγος είναι να ξεκαυλώσει, πρέπει να σου πει μαλακίες. Ότι δεν έχει ξανααισθανθεί έτσι, ότι με εσένα γνώρισε την αληθινή αγάπη, επί τέλους, ό,τι του έρχεται στο μυαλό προκειμένου να σε πείσει. Το sex για τον άνδρα δεν έχει νόημα. Το ότι πατέρες εκδίδουν γυναίκες που μπορεί να έχουν και σχέση μαζί τους, χωρίς τύψεις, είναι γιατί δεν έχουν συναίσθηση. Το ίδιο και ο γκόμενος που σου άρεσε πριν μπείτε στο αυτοκίνητό του για να σε πάει στο σπίτι. Επειδή, λέει, το άρωμά σου τον αναστάτωσε και σου έβαλε χέρι, αναγκάζοντάς σε να του πεις ότι έχεις περίοδο για να τον αποφύγεις, κι εκείνος με μία φυσικότητα σου λέει: «Τότε να μου τον παίξεις λίγο;». Και δεν ντρέπεται. Και σου ρίχνει την στάχτη: «Για εσένα έχω γίνει έτσι». Ή ακόμη χειρότερα: «Μου παίρνεις μία πίπα; Δεν μπορείς να με αφήσεις έτσι…». Νομίζεις ότι έχει συναίσθηση του τι λέει; Νομίζεις πως ένα σοβαρό πλάσμα τής φύσης θα το έλεγε; Όχι. Το πόσο γελοίο και άθλιο είναι αυτό που λέει και εννοεί, δεν είναι τίποτα μπροστά στα καμένα φύλα γυναικών, που κλείνουν την βραδιά τους με χυμένα χέρια ή σαγόνια. Ενώ αυτό θα έπρεπε να κάνει μία γυναίκα να τον σαπίσει στο ξύλο, και να φωνάξει και τα φιλαράκια της να τον πάρουν παρέα, λέγοντάς του «Α, δεν μπορείς να μην μου δώσεις κώλο… εσύ με έκανες έτσι… δεν μπορείς να με αφήσεις τώρα…», να τον κάνουν ασπροπρόσωπο – κυριολεκτικά, όμως… – οι φίλοι της, και μετά να δούμε αν θα το ξαναπεί. Αλλά οι άνδρες δεν θα βάλουν ποτέ μυαλό. Γιατί υπάρχουν γυναίκες που είναι ανίκανες να στηρίξουν το φύλο τους, και αντί να κάτσουν σπίτια τους μέχρι να καταλάβουν για/τι έχουν γεννηθεί, γυρίζουν στα νυφοπάζαρα της παραλιακής και κάνουν μάγκες κάτι ψωνιολιγούρια με τις ξεπέτες τους. Οι άνδρες θα λειτουργούν έτσι, γιατί οι γυναίκες δεν τιμούν το φύλο τους.

Κι εσείς, κοπελιές, στέλνετε mail στην Άγνωστη Αφέντρα για να σας λύσει τις απορίες και να σας πει «τι να κάνετε»…

Να κατανοήσετε το ανδρικό φύλο.
Αυτό να κάνετε.

Να καλλιεργήσετε την σεξουαλικότητά σας, αντί να την εξευτελίζετε πιθηκίζοντας. Το έχουμε ξαναπεί. Το ότι κάποιοι γεννιούνται με πουλιά, δεν τους κάνει άνδρες. Και ότι κάποιες γεννιούνται με μουνιά, δεν τις κάνει γυναίκες. Μην μπερδεύεστε με τα γεννητικά όργανα. Δεν είναι απόδειξη. Όση τεστοστερόνη και να σου δώσουν, όσα πουλιά να σου κολλήσουν, δεν μπορείς να γίνεις άνδρας. Όσα οιστρογόνα και να σου δώσουν, όσα μουνιά να σου σκάψουν, ποτέ δεν θα γίνεις γυναίκα. Η γυναίκα δεν είναι sex. Η γυναίκα είναι πρώτα μητέρα. Μπροστά σε αυτό, όλα είναι τόσο μικρά. Αν βγάλεις αυτό, είναι κυρίως sex. Η βιδωμένη θα κάνει sex σαν γυναίκα και ο σκαμμένος σαν άνδρας. Δεν θα αλλάξει κάτι. Δεν θα άλλαζε ούτε με μεταμόσχευση εγκεφάλου.

Τι σημαίνει ότι η γυναίκα είναι πρώτα μητέρα.
Σημαίνει ότι έχει ανώτερα αισθητήρια όργανα. Για παράδειγμα. Οι γυναίκες καταλαβαίνουν τον γκόμενο από το φιλί. Ο άνδρας δεν τα καταλαβαίνει αυτά. Περιμένουμε από τους άνδρες να φέρονται σαν γυναίκες. Και σαν να μην φτάνει αυτό, κάνουμε ό,τι κι εκείνοι - ή προσπαθούμε -, και δεν έχουν μυαλό να σκεφθούν ότι υποκρινόμαστε. Διότι στοχεύουμε στην εικόνα, και σε αυτό στηρίζονται κι εκείνοι. Όταν την πέφτουμε σε κάποιον στο bar, αυτό καταλαβαίνει. Ο άνδρας καταλαβαίνει ό,τι του δείξεις. Ό,τι εικόνα του πασάρεις, αυτή θα αγοράσει. Το μυαλό του δεν πάει παραπέρα. Εάν πηγαίνει, παντρέψου τον! Έχεις να κάνεις με ένα οξυδερκές αρσενικό.

Είναι μία κοινωνία ανδρών που τα θέλει όλα, και τα έχει, γιατί εμείς τους τα προσφέρουμε. Γι' αυτό παθαίνουν τέτανο όταν τους ζητάμε να μιλήσουμε. Ξέρουν ότι δεν θα τα καταφέρουν ούτε να καταλάβουν ούτε να πουν τα σωστά λόγια. Ο άνδρας δεν είναι κτήνος. Εμείς τον κάναμε, γιατί ανεχόμαστε και δεν διορθώνουμε. Ο άνδρας έχει μέσα του περισσότερη κατανόηση, περισσότερη ευαισθησία. Και όλα αυτά επιτρέπουμε να μένουν κρυφά… Αυτή την ευαισθησία, που εμείς δεν έχουμε πρόβλημα να την ομολογούμε αλλά και να την δείχνουμε, τα κοινωνικά πρότυπα – κυρίως όταν είναι τόσο Ανατολίτικα όπως τα Ελληνικά… - δεν του το επιτρέπουν. Ευτυχώς οι καιροί περνούν και τα πράγματα αλλάζουν.

Αλλά μην κάθεστε με σταυρωμένα χέρια.
Εσείς έχετε – κακώς – την «υποχρέωση» να δείξετε τι είναι γυναίκα σε έναν άνδρα. Μπορεί να μην είναι εμείς, να σας βγάλουν λίγο την πίστη, αλλά όταν θα καταλάβουν με τι έχουν να κάνουν, νομίζετε πως δεν θα αφεθούν; Νομίζετε πως δεν θα το εκτιμήσουν; Θέλουν κι εκείνοι τον χρόνο τους. Φίλους έχετε; Τους έχετε ρωτήσει ποτέ την άποψή τους για τις σημερινές γυναίκες; Κάνετε μίαν απόπειρα. Θα εκπλαγείτε… Και ξέρουν τι βλέπουν και μπορούν να ξεχωρίσουν. Άσχετα από το ότι δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Κανένας άνδρας δεν είναι ανοιχτός, σαν εμάς, στην αρχή. Όλοι είναι κουμπωμένοι. Φοβούνται ότι αν αφεθούν, κάποια μαλακισμένη θα τους πατήσει κάτω. Αφήστε λίγο χρόνο να περάσει. Δώστε τους να καταλάβουν ότι δεν είστε ηλίθιες. Δεν είστε φυτά. Ότι είστε γυναίκες. Εάν αυτό ψάχνουν, θα το αναγνωρίσουν. Εάν όχι, μην ξοδεύετε χρόνο. Κάτι άλλο ψάχνουν, που δεν είστε εσείς. Μην γίνεστε κατά παραγγελία γκόμενες. Θα είστε δυστυχισμένες.

Μην κυνηγάτε τους άνδρες.
Αφήστε να έρθουν εκείνοι σε εσάς. Δεν χρειάζεται να τους πιάνετε από το χέρι. Έρχονται μόνοι τους. Έτσι είναι η φύση τους. Να τους αγαπάτε και να έχετε υπομονή. Εδώ που γεννηθήκαμε, μόνον έτσι θα βγάλουμε συμπέρασμα. Εάν ο άνδρας που σας ενδιαφέρει δεν είναι ανθρωπάκι ή φυτό, κάνετε τα πάντα. Τα πάντα, όμως. Εάν χρειάζεται διαστολέα για να τον ανοίξετε – όχι, όχι αυτό που νομίζετε, διάολε… -, πάρτε έναν. Εάν δείτε στην πορεία ότι δεν θα σας φτάσει ούτε γεωτρύπανο, δρόμο! Εάν χρειάζεται ανασκαφή για να βρεις που είναι αυτό το «κατά βάθος είναι καλός / χρυσός / άγιος», αφήστε το. Εάν ο άνδρας αξίζει, όλα θα αναδυθούν με την σειρά τους. Με την σειρά τους και τον χρόνο τους. Μην τους κατηγορείτε. Δεν φταίνε. Ποτέ κανένας άνδρας δεν φταίει.

Ποιος φταίει;
Εμείς.
Κανείς άλλος.
Εμείς που τους γεννάμε, τους μεγαλώνουμε, τους κάνουμε συντρόφους, συζύγους.
Αναλάβετε τις ευθύνες σας.
Έχουμε ακούσει για άνδρες που άλλαξαν ρότα στην ζωή τους, γιατί γνώρισαν την σωστή γυναίκα.
Άνδρας που να άλλαξε την ζωή μίας γυναίκας;
Κανένας.

Το να είστε πάνω από έναν άνδρα – ή να τον κυνηγάτε – για να κατανοήσει την αξία σας, είναι σαν να προσπαθείτε να πείσετε ένα καθυστερημένο ότι το πλυντήριο πιάτων που ψηλαφίζει, δεν πλέκει βελονάκι. Αφήστε τον να χαϊδεύει την οικοσκευή, κι εσείς ψάξετε για κάποιον που μπορεί να σας αγγίξει. Οι άνδρες μπορεί να είναι εγκλωβισμένοι στην εικόνα, αλλά οι πραγματικοί άνδρες ξέρουν να εκτιμούν την ειλικρίνεια, την ευθύτητα, την λογική. Μην νομίζετε πως είναι άκαρδοι, βλαμμένα μου Είναι πιο ευαίσθητοι από εσάς. Αξιοποιήστε ό,τι μπορείτε από αυτούς, και θα σας δώσουν τον κόσμο στα χέρια. Να είστε σίγουρες.

Αρκεί να ξυπνήσετε…

You Got To Give Before You Get

Αυτό είναι ένα post που προσπάθησα πολύ να αποφύγω.

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ολοκληρώθηκε η ιστορία με τον Χ, και τα mail εξακολουθούν να έρχονται. Θεωρήστε, λοιπόν, ότι αυτός είναι ο τελικός επίλογος.

Ξέρω, ότι περνώντας ο καιρός, οι νέοι αναγνώστες, θα συνεχίσουν να στέλνουν ό,τι διαβάζω έως και σήμερα. Όλοι μου στέλνουν τα συλληπητήριά τους, και μου είναι τόσο αλλόκοτο, γιατί κανείς από τους δικούς μου ανθρώπους δεν γνωρίζει. Και τώρα, 100ντάδες άνθρωποι, μου λένε ότι δάκρυσαν ή έκλαψαν. Άνθρωποι άγνωστοι, μου στέλνουν την συμπαράστασή τους, κι εγώ δεν ξέρω τι να κάνω... Εκφράζουν την λύπη, την στενοχώρια, τον θυμό τους. Καταλαβαίνω. Πιθανόν, κι εγώ να έκανα το ίδιο. Δεν ξέρω πως είναι απ' έξω. Ξέρω, όμως, πως είναι από μέσα...

Χώρισα τα σχόλια και τις ερωτήσεις σε αυτά που στέλνουν οι εκτός και οι εντός του BDSM χώρου.
Και αυτές είναι οι απαντήσεις.

Για τους εκτός BDSM χώρου.

Κατ' αρχήν, οι περισσότερες απορίες δεν θα υπήρχαν, εάν είχα κάνει ένα post αφιερωμένο στο τι είναι ένας σκλάβος. Ένας αληθινός σκλάβος. Αλλά είναι νωρίς ακόμη. Όταν θα γίνει αυτό το post, τότε θα τα καταλάβετε όλα. Κατανοώ, πως με βάση όσα διαβάζετε και βλέπετε στο internet, ο Χ αποτελεί τρομερή εξαίρεση. Ο Χ, όμως, δεν ήταν e-sub. Ο Χ δεν ζούσε στον κόσμο τού "τι ωραία θα ήταν αν..." ή τον κόσμο τού "αυτό θα ήταν έτσι, γιατί έτσι το έχω φανταστεί". Ο Χ είχε πλήρη επίγνωση των πραγμάτων, σε αντίθεση με εμένα που δεν ήξερα τίποτα.

Ο Χ δεν είχε φαντασιώσεις που τον οδηγούσαν σε αυταπάτες. Ο Χ είχε την απαίτηση από τον εαυτό του να είναι ο καλύτερος για εμένα. Αν είχε ανασφάλειες; Πολλές. Οι περισσότερες για να μην φανεί λίγος και με απογοητεύσει. Εάν ένας μέσος άνδρας έχει 100 ανασφάλειες, ο Χ είχε 2.100. Αλλά δεν είχε φόβο. Ίσως ο μόνος του φόβος ήταν να μην με χάσει; Μπορεί. Αλλά θα πρέπει να ήμουν πολύ ηλίθια για να χάσω έναν άνδρα σαν εκείνον. Δεν υπήρξε μέρα - μέρα, όμως - που να πέρασε, και να μην σκέφτηκα έστω μία φορά ότι τον θαυμάζω. Ότι είμαι πολύ τυχερή. Είχα κάποιον δίπλα μου(;) στα πόδια μου(;), ο οποίος ήταν έτοιμος να κάνει ό,τι του ζητούσα, χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και μόνο η γνώση ότι αυτό θα με ευχαριστούσε, τον ικανοποιούσε.

Αν με φοβόταν.
Χμ...
Όταν ο Χ ήταν δεμένος, φιμωμένος, με κλεισμένα τα μάτια, ολόγυμνος επάνω στο κρεβάτι μου, είχε ένα χαμόγελο που δεν φώτιζε μόνο το πρόσωπό του. Φώτιζε όλο το δωμάτιο. Στις αρχές τον ρωτούσα πάντα "δεν με φοβάσαι;...", κι εκείνος δεν απαντούσε. Μόνο κουνούσε το κεφάλι του αργά, αρνητικά. Αυτό ήταν ένα από τα ισχυρότερα διεγερτικά μου. Το να αφήνεται ένας άνδρας σαν τον Χ σε μία γυναίκα σαν εμένα - χωρίς ερωτήσεις, χωρίς αναστολές -, είναι το μεγαλύτερο πειστήριο εμπιστοσύνης, αγάπης, δεσίματος. Εκείνη την ώρα, εκείνος που ήταν δεμένος, φιμωμένος, με κλεισμένα τα μάτια, ολόγυμνος, δεν ήταν ο Χ. Ήμουν εγώ. Η πίστη του, μου έδεναν χέρια και πόδια, μαζί. Με συγκρατούσαν να μην ξεπεράσω την γραμμή. Τα χείλη μου δεν μπορούσαν να εκφράσουν ό,τι μου προκαλούσε η άρνησή του. Τα μάτια μου δεν έβλεπαν τον Χ. Έβλεπαν την αφοσίωσή του. Και η γύμνια μου, μου αποδείκνυε πως, ενώ μπορούσα να έχω έναν άνδρα στις οποιεσδήποτε διαθέσεις μου, ήμουν τόσο απελευθερωμένη, που λίγα μπορούσαν να μου προκαλέσουν αυτά που θα του έκανα.

Αν τον βασάνιζα.
Πολύ.
Όχι, ωστόσο, με τους τρόπους που μπορείτε να υποθέσετε. Με μαστίγια, χαστούκια, κτλ. Όχι. Βασανισμός, για εμένα, είναι άλλα πράγματα, που δεν θα αναφερθούν ποτέ εδώ. Μπορώ να σας δώσω μίαν ιδέα, μόνο. Με τους ανθρώπους που γνωρίζω, έχω μία μεγάλη περιέργεια. Θέλω να ξέρω τα όρια τους. Πρωτίστως, για να τα σεβαστώ και να μην τα υπερβώ, και κατόπιν για να κατατάξω τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου στην κατηγορία που του αξίζει. Τα όρια, σημαίνουν αντοχή. Δεν με ενδιαφέρει η ανοχή. Κι εάν κάποιος άνθρωπος στρίβει τον καρπό τού άλλου για να δει πότε θα φωνάξει, εγώ ανεβαίνω επάνω στο στήθος σου. Και παρατηρώ το πρόσωπό σου. Εάν αρχίσεις να δυσφορείς και να χτυπιέσαι, προσπαθώντας να πάρεις ανάσα, θα κατέβω. Αλλά θα ξέρω. Εάν μείνεις, και το παλέψεις κοιτώντας με στα μάτια, είσαι ο άνθρωπός μου. Τότε κι εγώ γίνομαι ο δικός σου... Για την ιστορία, ο Χ δεν κουνήθηκε ποτέ από την θέση του. Μόνο μου χαμογελούσε, κοιτώντας με στα μάτια. "Λέγοντάς" μου "εδώ είμαι, κάνε ό,τι θέλεις... δεν φοβάμαι... θα σε αφήσω...".

Εάν ο Χ ήταν ένας αδύναμος άνθρωπος, κι εγώ το δεκανίκι του.
Νομίζω πως είναι μία πολύ - πολύ, όμως - ηλίθια ερώτηση.
Εάν ένας άνδρας θέλει αρχείδια για να είναι με μία δυναμική γυναίκα, ένας άνδρας σαν τον Χ πρέπει να έχει αρχείδια σαν τους σάκους τού box για να είναι σκλάβος μίας Αφέντρας. Μην ξαναδιαβάσω τέτοια μαλακία... Ο Χ έψαχνε μία γυναίκα σαν εμένα, για να κάνει όσα περισσότερα μπορούσε. Όχι για να γίνει κάτι. Εάν έχετε μπερδέψει τα παθητικά ανθρωπίδια που βλέπετε στα BDSM clips με τον Χ, έχετε κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Ο Χ ήταν ένας δραστήριος, πανέξυπνος άνδρας. Δεν ήθελε κάτι. Ήθελε κι άλλο. Δεν έψαχνε για στήριγμα. Έψαχνε για εφαλτήριο.

Εάν ο Χ σκέφτηκε ποτέ να τα "παρατήσει".
Δεν ξέρω τι έκανε ο Χ με τις υποθέσεις του, αλλά σε ό,τι αφορούσε την σχέση μας, ούτε μία στιγμή. Εάν υπήρξε φορά που τον είχα στριμώξει ασφυκτικά; Πολλές φορές. Αλλά είπαμε. Χαμογελούσε.

Εάν έχω ψάξει να βρω κάποιον άλλον σαν τον Χ.
Όχι.
Ακόμα κι αν μου έλεγαν εκείνος είναι ίδιος με τον Χ, δεν θα τον προσέγγιζα. Διότι αυτό θα σήμαινε πως ψάχνω για υποκατάστατα. Μπορώ να βρω κάποιον χειρότερο ή καλύτερο. Τον ίδιο, δεν θα το ήθελα. Η σχέση μου μαζί του ήταν τόσο δυνατή, που θα πρέπει να ήμουν τουλάχιστον απελπισμένη για να θέλω υποκατάστατα.

Η ιστορία τού Χ ήταν σαν παραμύθι.
Εδώ γέλασα λίγο...
Δεν ήταν παραμύθι. Ήταν η πραγματικότητα. Αυτά ζεις, όταν στην ζωή σου είσαι ειλικρινής με τον σύντροφό σου, κι εκείνος μαζί σου. Αυτό είναι η επικοινωνία. Και αυτά είναι τα αποτελέσματά της. Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι παραμύθι, προσποιούνται. Και όποιος προσποιείται / μιμείται / υποκρίνεται, θα πάρει πίσω προσποίηση / μίμηση / υποκρισία. Δεν υπάρχουν παραμύθια. Υπάρχει ζωή. Και ό,τι δίνεις, παίρνεις. Αρκεί να το θέλεις.

Γιατί δεν συνέχισα την ετικέττα, γράφοντας για ό,τι συνέβη μετά.
Διότι δεν έχει σημασία.
Η ιστορία τού Χ γράφτηκε για να διαβάσει κάποιος πως μπορεί να είναι μία D/s σχέση. Αναγκαστικά, έπρεπε να χρωματιστεί με στοιχεία των χαρακτήρων μας, διαφορετικά δεν θα καταλάβαινε κανείς τις προθέσεις μας. Αυτό δεν σημαίνει πως όλα είναι εδώ. Κάπου πρέπει να έχω γράψει ότι ανέφερα το 10%(;). Λάθος ήταν. Ούτε το 1%. Και αυτά που κράτησα, δεν μπορεί να τα διανοηθεί κανείς. Υπάρχουν στιγμές, που ούτε η ίδια πιστεύω ότι τα έζησα. Γι' αυτόν τον λόγο, δεν έχει σημασία τι έκανα ή τι μου συνέβη. Γιατί εγώ είμαι εδώ. Όχι εκείνη που λείπει. Θα πω μόνον ότι δεν έχω κλάψει. Μπορεί να συγκινούμαι εύκολα, να δακρύζω ακόμη ευκολότερα, αλλά κλαίω ακόμη πιο δύσκολα από ό,τι γελάω. Στην αρχή, ήταν αδύνατον λόγω της κατάστασής μου. Μετά δεν μπορούσα. Μερικές φορές ξυπνάω με την κραυγή τής μητέρας του, όταν έφτασα στο νοσοκομείο. Αλλά το έχω πάρει απόφαση ότι θα ζήσω με αυτό.

Για τους εντός BDSM χώρου.

Ο Χ δεν φορούσε chastity όταν έφευγε. Το chastity ήταν ατσάλι 18/10, και δεν μπορούσε να ταξιδέψει. Τον στενοχωρούσε πολύ. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Όσο ήταν εδώ στην Αθήνα, δεν το έβγαζε. Η στύση του και οι οργασμοί του ελέγχονταν πάντα από εμένα. Αν με στενοχωρούσε; Όχι. Ζούσα το mental bondage. Τι παραπάνω να μου προσέφεραν οι πλαστικούρες που κυκλοφορούν;

Τι μου έχει λείψει περισσότερο.
Η σιωπή. Πέρα από όλες τις δραστηριότητες που είχαν μεγάλη ένταση, όταν βρισκόμασταν στο σπίτι μας μόνοι, υπήρχε μία μαγική σιωπή. Σιωπή, που είχε πολύ μεγαλύτερη ένταση από εκείνη των δραστηριοτήτων. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ήταν μία σιωπή που εξέφραζε σιγουριά, βεβαιότητα, ηρεμία, συνειδητότητα, ενδιαφέρον, δέσιμο, αυτοπεποίθηση. Κάποιες στιγμές, ρωτούσε χαμηλόφωνα "Αφέντρα...;", σαν να με ρωτούσε εάν ήθελα κάτι. Του έγνεφα αρνητικά, και συνέχιζε να κάνει ό,τι έκανε.

Εάν το σπίτι έπαιξε κάποιον ρόλο θετικό/αρνητικό.
Χμ...
Δύσκολη ερώτηση.
Κατ' αρχήν, θα πάρουμε ως δεδομένο ότι όποιος ασχολείται με το BDSM είναι επιβεβλημένο να έχει τον χώρο του. Βασικά, για τον εξοπλισμό. Το να έχεις το βαλιτσάκι τού Sport Billy και να τρέχεις από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο, είναι γελοίο. Εμείς, μπορούσαμε να το κάνουμε, διότι ο Χ ερχόταν κάθε Σαββατοκύριακο. Βαλίτσα εκείνος, βαλίτσα εγώ. Αλλά θα περιοριζόμασταν στην βαλίτσα. Κι αυτό είναι ωραίο μόνον όταν έχεις έναν playmate. Όταν είσαι σε σχέση, όταν έχεις έναν σύντροφο, δεν χρειάζεται να ανήκεις στο BDSM για να νοιώθεις την ανάγκη να μοιράζεσαι χρόνο και πράγματα. Όταν ανήκεις στο BDSM και είσαι σε μία D/s σχέση, τα ξενοδοχεία σού προκαλούν μεγάλη δυσφορία. Ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν θα κάνεις τίποτα, έχεις τον δικό σου χώρο, και όχι ένα τηλέφωνο που χτυπάει στις 12 για τους αδειάσεις τον τόπο. Ορίζεις. Δεν σε ορίζουν. Τώρα. Όσον αφορά εάν αυτό μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά. Μακάρι να το κάνει. Διότι εάν είναι να δεις κάτι που πρέπει, σύντομα, αυτό μόνο σε έναν δικό σου χώρο μπορεί να γίνει. Εγώ με τον Χ δεν είχα αμφιβολίες, αλλά δεν μπορούσα να είμαι σίγουρη για εκείνον. Οπότε, θεωρήστε ότι αυτό ήταν το πρώτο και ουσιαστικότερο test που του έκανα. Παρ' όλο ότι δεν ήμουν εκείνη που το σκέφτηκε, αλλά και βρέθηκε προ εκπλήξεως, θα μπορούσα να είχα κάνει πίσω. Αλλά αυτό δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου. Είπα "ναι", και περίμενα να δω τα αποτελέσματα που θα είχε η συμβίωσή μας, ακόμη κι αν ήταν για τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Το μόνο που θα μπορούσαμε να εκλάβουμε ως "αρνητικό", ήταν η μετέπειτα ανάγκη του για περισσότερο χρόνο. Αλλά αυτό θα γινόταν έτσι κι αλλιώς, και στα ξενοδοχεία να είχαμε μείνει. Το σπίτι, όμως, σε απελευθερώνει. Σε σπρώχνει για περισσότερα. Για μεγαλύτερα. Για πιο ουσιώδη.

Αν μου είχε πει ποτέ ψέμματα για κάτι.
Ούτε μία φορά. Η ειλικρίνεια τού Χ δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε γραπτώς ούτε προφορικώς. Ο Χ μού είχε δώσει τα κλειδιά, και ό,τι επιχειρούσα να του ξεκλειδώσω άνοιγε διάπλατα. Τον έζησα και τον έμαθα σαν την παλάμη τού χεριού μου. Όταν δεν ήθελε να μου πει κάτι, κοκκίνιζε. Αλλά το έλεγε.

Αν μετανοιώνω για κάτι που έκανα.
Όχι.
Μετανοιώνω για κάτι που δεν έκανα.
Εάν ήξερα εκ των προτέρων ότι θα τον έχανα με αυτόν τον τρόπο, θα ήθελα να τον είχα πνίξει εγώ. Εκείνο το βράδυ με το Killing Time. Θα προτιμούσα να είχε πεθάνει στα χέρια μου. Δεν με νοιάζει εάν πήγαινα φυλακή. Εάν ήξερα ότι θα έφευγε έτσι, θα το ήθελα να ήμουν στην φυλακή. Και με έναν διεστραμμένο τρόπο, ξέρω ότι θα το προτιμούσε κι εκείνος... Το έχω σκέφθει 100 φορές. Αυτό μετανοιώνω.

Αν ήθελα κάτι να του πω, πριν φύγει.
Ναι.
Ότι θα ήθελα να ζει. Κι ας μην ήταν δικός μου. Θα ήθελα να ερχόταν μία μέρα και να μου έλεγε "τέλος". Αρκεί να ζούσε. Και ας μην ήταν μαζί μου ποτέ ξανά. Ο Χ δεν ήταν μόνον ένας σκλάβος. Ήταν ένας υπέροχος άνδρας. Ένας σπάνιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορούσες να βασιστείς, να εμπιστευθείς, να πιστέψεις. Είχε μία ευγένεια και μία καλοσύνη, που σε αφόπλιζαν. Είχε κάτι που ήθελες να το/ν κάνεις δικό σου.

Η τελευταία ερώτηση, έχει τεθεί και από τις 2 πλευρές.
Και νομίζω πως η απάντηση είναι ο κατάλληλος επίλογος.

Τι ήταν ο Χ για εμένα.
Έχω πει ότι ο ήλιος είναι σαν τον άνδρα.
Λοιπόν, ο Χ ήταν ένας ήλιος που επέλεξε να ζήσει στην σκιά μίας Αφέντρας.

Κι ας το κλείσουμε για πάντα εδώ...

6.000 Views For BDSM BéBé

Κάποια στιγμή μού είπαν ότι θα χρειαστώ γραμματέα.
Γέλασα.

Τώρα αρχίζω να το σκέπτομαι σοβαρά...

Το feedback έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Και παρ' όλα αυτά, είναι ωραία...

Χαίρομαι που είστε εδώ.
Προσπαθώ να απαντήσω σε όλους.
Η χρονική ταξινόμηση δεν μπορεί να λειτουργήσει πλέον.
Θα κάνω ό,τι μπορώ για να απαντώ όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Θα πω πάλι ότι σας ευχαριστώ.
Θα πω πάλι ότι δεν αρκεί.
Μου είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω αυτό το 6.000...

Δεν έχω άλλα λόγια...

Slow Is Smooth And Smooth Is Fast

Afentra Blackbat!

Niotho poli xarumenos pu su grafo afto to mail giati esto k me afton ton tropo mporo na epikoinoniso mazi su! Dn 8a arxiso na su leo poso fantastiki eisai giati oloi ta idia su lene etsi dn einai? Alla eisai re gamoto! Eisai to pio telio atomo pu exo gnorisi pote! Diavazo to blog su ka8e mera akoma k an dn exeis grapsei tipota! Ksanadiavazo ta perasmena! Aytos o X einai tyxerakias pu se vrike! Ton talaiporis alla eisai super!!!

(...)

Su grafo giati exo polles apories k nomizo pos mono mia gineka san esena mporei na mu tis lysei. Eimai 18 xronwn k ekana sex gia prwth fora sta 13. Dn leo oti eimai kalos k me ayta pu grafeis anarotieme an mporo na veltiotho. Mia gineka san esena mporei na mu pei merika pragmata. Diavazo to (...), to (...), k kamia fora k to (...) alla exo mperdeytei poly! Mono esena skeftomai oti mporeis na me ksemperdepseis!

To provlima mu einai oti eno mu aresun poly oi ginekes, me mperdeyun perisotero! Gt eiste toso poliplokes? Thelo na su po polla pragmata Afentra Blackbat. Gt dn grafeis oti exoume toso agxos me esas k olo mas katigoreis? Emeis thelume na sas aresume alla eimaste toso mperdemenoi pu kamia fora kanume k mal@#*es. Alla einai apo ton fovo mas oti 8a kanume tin stravi k 8a mas koroidepsete h 8a sas xasume! Gt dn katalavenete eseis oi ginekes oti exume toso agxos otan phgainume gia proti fora sto krevati mazi sas as pume? Su eipa ti diavazo. Ekei lene alles ma@#!es pu dn ginontai! Pira kai to (...) na do pos einai k ena ginekio periodiko k ekei na deis mperdema! Telika o kosmos kserei ti thelei Afentra Bebe? Theleis mia kopela pu foraei ta mini ths ta sexy ta eswrouxa ths k meta apo kairo otan ta ftiaxneis mazi thw sou emfanizetai avafth aperipoihth les k se exei desei k dn thn endiaferei tipota! H gnorizeis mia allh as pume pu su to paizei sovari k etsi k meta otan se riksei koitazei deksia k aristera! Gt dn les tpt gia ayta?

Dn thelo na su po oti afta pu grafeis dn isxiun gt isxiun. Alla einai k h allh pleyra pu prepei na thn grapseis k ayth. Emeis eimaste kseka8aroi leme oti thelume dn krivume pragmata. Oi ginekes to kanoun afto. Gt? Esy 8a ksereis na apantisis! Nio8o kamia fora oti dn katalaveno tpt k niotho xazos. Einai kati pu ego dn katalavaino h eimai lathos se kati? Mporeis na me voithiseis Afentra Bebe? Oi filoi mu einai ston kosmo tus k me tus goneis mu dn sizitame tetoia pragmata. Apo esena omos matheno polla. Esy vevea derneis alla eisai foveri!Pu allu yparxun ginekes san esena? Gt niotho oti me esena mporo na sinenoitho!

(...)

Exume thema me to megethos, me to an tha kratithume, an ta kataferume na exume stisi, me to pos tha sas ikanopoihsume... Dn einai efkola pragmata ayta. Ekeines to katalavenun afto? Mas katalavenun katholu? Esy mono katalavaineis Afentra Bebe! Giafto su grafo! (...) Pos prepei na ginete to sosto sex? Poio einai to mistiko? Ti prepei na kano? Dn thelo na se zaliso alla mono esena exo.

(...)

Dn thelo na fanei oti se prosvalw gt se sevomai k se pisteyw otan diavazo afta pu grafeis. Apla thelo mia mikri voithia. An mporeis na asxolitheis ligo mazi me enan mperdemeno typo san emena tha mu ekanes megali timi. Pistevo oti yparxun k alloi san emena k tha tus voithiseis k ekeinus. Emena ksereis pu me voithises? Leo to s agapo xoris na ntrepomai! Einai oraio telika! Ola prepei na ta agapame gyro mas etsi dn einai Afentra Bebe? Les oti kaneis ta mails posts k tha perimeno an diavaseis to diko mu mhpws k paro apantiseis.

S agapo Afentra Bebe k akoma k na me vrizeis sto post tha to katalavo alla tha exeis tus logus su! An eimai mal@#!as pes to mu na diorthotho. Esy les oti prepei na epikinonume. Ayto ekana k ego akoluthisa thn symvuli su! Se xereto k 8a se diavazo gia panta gt eisai ginekara! Mhn stamatiseis pote! Se xreiazomaste!

Me sevasmo (...)

Καλό μου...

Κατ΄αρχήν, τι δουλειά έχεις εσύ, 18 χρονών παιδί, να διαβάζεις αυτό το blog;..

Δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει να με διαβάζουν παιδιά κάτω των 21 - τουλάχιστον.
Εκτός από αυτά για τα οποία έχεις απορίες και έχουν να κάνουν με τις σχέσεις των 2 φύλων, το θέμα αυτού του blog δεν είναι για εσένα και τον κάθε εσένα.
Δεν θα ήθελα να το διαβάζεις.
Πρέπει να ζήσεις πρώτα μερικά πράγματα και μετά, εδώ θα είναι, δεν θα φύγει.
Τώρα, μπορεί να μπερδευτείς περισσότερο.
Το έχεις σκεφθεί αυτό;

Λοιπόν.
Για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.
Ό,τι έχεις διαβάσει, δεν είναι ολοκληρωμένο. Για να γράψω για όλα όσα πρέπει, θα φάμε τα νειάτα μας. Κι εσύ έχεις αρκετά. Εγώ που λίγο θέλω να κλείσω τα 100;

Θα παραβλέψω το γεγονός ότι έκανες sex στα 13, για να γλυτώσω το εγκεφαλικό...
Αν ήσουν γιος μου θα σε σκότωνα!
Ακούς εκεί 13...
Κωλόπαιδο!
Στα 13 παίζουν PlayStation!
Δεν κάνουν sex!

Γιατί αναρωτιέσαι, λοιπόν, γιατί δεν καταλαβαίνεις;
Από τα 13 στα 18 τι να καταλάβεις, παιδί μου;!
Εμείς κλείσαμε τα 99 και ακόμη το παλεύουμε.
Εσύ δεν θα μπερδευτείς;

Εν πάση περιπτώσει...

Θα σε πάρω με το καλό - αν και κανονικά θα έπρεπε να σε αρχίσω στα χαστούκια...

Υποθέτεις ότι μία γυναίκα σαν εμένα θα σου λύσει τις απορίες.
Από που αντλείς αυτήν την υπόθεση;
Τι έχω γράψει, που αφήνει να εννοηθεί πως είμαι ειδήμων;
Δεν έχεις καταλάβει ακόμη ότι δεν ανήκω στον μέσο όρο γυναικών;
Αυτά που γράφω εγώ, στην ηλικία σου, μπορούν να σε μπερδέψουν ακόμη περισσότερο.

Ό,τι διαβάζεις από εμένα, πίστευε πως το πιστεύω, αλλά μην πιστεύεις τίποτα που γράφεται στο internet. Καταλαβαίνουμε τι εννοώ; Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αναγκαστικά, γιατί κι εμένα εδώ με βρήκες. Και αυτό είναι ένα από τα θέματά σου. Το τι γράφει ο καθένας - είτε είναι internet είτε είναι περιοδικό -, μπορεί να είναι καθαρές μαλακίες (Βλέπεις; Εγώ το γράφω ολόκληρο... Γι' αυτό, έξω από εδώ μόλις τελειώσεις αυτό το post!), επειδή πρέπει να γεμίσει στήλες, διαφορετικά δεν θα πληρωθεί. Και ό,τι γουστάρει λέει. Όταν δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός που σου λέει ό,τι σου λέει και τι σκοπούς έχει, δεν θα πιστεύεις κανέναν. Αλλά ακόμα και να τον ξέρεις, θα τον δοκιμάσεις πρώτα, να δεις εάν ο χαρακτήρας του είναι συνεπής - που αυτό σημαίνει να μην φάσκει και αντιφάσκει, κυρίως, ή να έχει δόλιους σκοπούς ή οτιδήποτε - και μετά να μπορείς να ξεχωρίσεις/καταλάβεις για/τί λέει τι.

Τα σημερινά γυναικεία περιοδικά, είναι ο σίγουρος δρόμος για να γίνεις πουτάνα, και τα ανδρικά, για να βγεις πούστης. Κάθομαι και τα διαβάζω όταν πηγαίνω κομμωτήριο, και μόνο από τον φόβο μην μου χαλάσουν δεν τραβάω τα μαλλιά μου! Όταν διαβάζεις σε ένα γυναικείο περιοδικό, ότι για να κερδίσεις έναν γκόμενο πρέπει να τα κάνεις γαργάρες πριν τα καταπιείς, ή σε ένα ανδρικό, έναν υπέρτιτλο ότι μπορείς κι εσύ να κάνεις μία γκόμενα να χύσει (Είπαμε, τελευταίο post... μην το ξαναπούμε...) μέσα σε 5 λεπτά, γάμησέ τα... Γάμησέ τα... Είναι να μην σε πιάσει τρέλα; Σαφώς και θα σε πιάσει. Διότι, την επόμενη φορά που θα βρεις άνδρα να σου αρέσει, θα πρέπει να έχεις την σακούλα έτοιμη για τα ξερατά δίπλα σου. Διότι, την επόμενη φορά που θα βρεις μία γυναίκα να σου αρέσει, δεν θα σου σηκώνεται από την καταπίεση, γιατί αν υπήρχε τρόπος οι γυναίκες να έχυναν σε 5 λεπτά, δεν θα υπήρχαν τραγικά προβλήματα στις σεξουαλικές σχέσεις των 2 φύλων.

Τώρα.
Γιατί οι γυναίκες είναι έτσι και μετά αλλιώς;
Οι άνδρες πως είναι δηλαδή;
Οι ίδιοι;
Οι φίλοι σου τι σου λένε;
Δεν το έχουν παίξει ποτέ κάπως, και μετά να την κάνουν γυριστή στο ξαφνικό;
Ποτέ;

Επομένως, αυτό δεν είναι γυναικείο θέμα.
Είναι ανθρώπινο.
Είναι στον άνθρωπο να υποκρίνεται κάτι που δεν είναι, προκειμένου να κερδίσει αυτό που θέλει - για τον όποιον λόγο το θέλει.
Αλλά πόσο θα κρατήσει;
Οι φούσκες σκάνε.
Πάντοτε.

Αν οι φίλοι σου είναι στον κόσμο τους, να αλλάξεις φίλους.
Ή κόσμο...

Όσο για τους γονείς σου, δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μιλήσουν για τα θέματα τού sex στα παιδιά τους. Μην τους κατηγορείς. Ασφαλώς, και θα ήταν ωραίο να μπορείς να κάνεις άνετα μία τέτοια συζήτηση με τους ανθρώπους που σε έφεραν στον κόσμο και είναι το αίμα σου. Αλλά δεν τα έχουμε όλα σε αυτή την ζωή. Και όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι. Σωστά;

Κι εδώ ερχόμαστε στο κυρίως θέμα σου.

Πως πρέπει να γίνεται το σωστό sex;
Δεν υπάρχει σωστό sex.
Υπάρχει ό,τι σε ευχαριστεί.

Ποιο είναι το μυστικό;
Δεν υπάρχουν μυστικά.

Τι πρέπει να κάνεις;
Ό,τι νοιώθεις.
Ό,τι αισθάνεσαι ότι σε ικανοποιεί και σε κάνει ευτυχισμένο, καλό μου.
Μόνον αυτό.

Εγώ να σε βοηθήσω;
Ok.

Ένα κομμάτι που σε προβληματίζει, είναι το γνωστό "άγχος επίδοσης".
Αυτό, όμως, είναι για τους αθλητές.
Εσύ, απλά, κάνεις sex.
Τι ακριβώς περιμένεις;
Μόλις σηκώνεσαι από το κρεβάτι η γκόμενα να σου δίνει το κύπελλο;
Σοβαρέψου.

Οι γυναίκες δεν είναι πολύπλοκες.
Οι γυναίκες είναι τόσο απλές, που το δικό σας το μυαλό - κυρίως από την εκ φύσεως ανασφάλειά σας - δεν μπορεί να το καταλάβει.
Η ηλικία σου, επίσης, παίζει ρόλο.
Είτε θέλεις να το παραδεχθείς είτε όχι, είσαι μικρός ακόμη για να καταλάβεις μερικά βασικά πράγματα. Θέλει χρόνο, υπομονή, επιμονή και πολλές - πολλές μαλακίες. Πρέπει να χτυπήσεις και λίγο το κεφάλι σου στον τοίχο. Να κλάψεις. Να μετανοιώσεις. Να ξαναδοκιμάσεις. Εάν τα κάνεις όλα αυτά, να είσαι σίγουρος και βέβαιος ότι θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Η προϋπόθεση είναι μία: να ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις. Μόνο τότε μπορείς να βρεις τις απαντήσεις στα ερωτήματά σου.

Τίποτα από αυτά που χαρακτηρίζονται ως εύκολα δεν έχει ουσία.
Εκείνο που θα σε δυσκολέψει, που θα σε βάλει σε δοκιμασία, εκείνο αξίζει πολλά.
Κι αν θεωρείς ότι η γυναίκα είναι ένα από αυτά τα δύσκολα, είσαι σε καλό δρόμο.
Πιθανόν, να είναι λίγο ανηφορικός.
Αλλά με τον χρόνο, την εμπειρία και την ωριμότητα που τα συνοδεύουν, θα βρεθείς σε μία αλάνα για να κάνεις ό,τι θέλεις, όπως το επιθυμείς.

Γυναίκες, λοιπόν.

Καλό μου.

Εάν γνωρίζεις μία γυναίκα που ποθείς, και σκέφτεσαι όλα αυτά που αναφέρεις, λίγο θα σε νοιάξει εκείνη. Όλα αυτά που αναφέρεις, έχουν να κάνουν μόνο με εσένα. Είσαι εγωϊστής; Δεν θα πας πουθενά. Εάν σε ένα κρεβάτι κάθεσαι και σκέφτεσαι το "πως" και το "γιατί", δεν θα σου μείνει ενδιαφέρον για την γυναίκα που ξαπλώνει δίπλα σου. Θα είσαι πολύ απορροφημένος με εσένα για να της δώσεις σημασία. Ασχολήσου με την γυναίκα. Όχι με τον εαυτό σου. Άσε τους άλλους να το κάνουν. Όταν εκείνη βλέπει ότι έχεις αγχωθεί, η πρώτη της μέριμνα θα είναι να σε... ξεαγχώσει. Και τότε κι εκείνη με την σειρά της, θα ξεχάσει τον εαυτό της για να ασχοληθεί με εσένα. Αυτό θέλεις; Διότι τότε θα είστε 2 που θα την αγνοείτε. Και αν την φτύνεις εσύ, ok, θα το πληρώσεις. Εάν αρχίσει κι εκείνη να φτύνει τον εαυτό της; Γάμησέ τα... Εάν στο κρεβάτι χρειάζεσαι αγχολυτικά ή ψυχαναλυτή, έχεις χάσει το sex. Αυτό θέλεις;

Κι εδώ θα διαχωρίσουμε τα one night stand από τις εν δυνάμει σχέσεις.

Τα one night stand, σε ό,τι αφορά τα θηλυκά, χωρίζονται σε 2 βασικές κατηγορίες.
Στις γκόμενες που έχουν το sex ως εργαλείο και στις γκόμενες που το έχουν ως επιβεβαίωση.

Για την γκόμενα που έρχεται μαζί σου για να ξεκαυλώσει, είσαι ένας ζωντανός δονητής.
Θα κάνει μαζί σου ό,τι την ευχαριστεί και είναι καλή, διότι δεν θα έχει αναστολές.
Καλή φάση.
Είσαι για εκείνη ό,τι είναι εκείνη για εσένα.
Μόνο που οι γυναίκες - οι πραγματικές γυναίκες - δεν λειτουργούν έτσι.

Η γκόμενα που έρχεται μαζί σου για επιβεβαίωση, είναι ένα απελπισμένο, κακόμοιρο και κατακερματισμένο ανθρωπίδιο, που το τρώει η ανασφάλεια, και στο κρεβάτι - όσο και αν τσιρίζει και χτυπιέται - δίνει την παράσταση τής ζωής της. Αυτό που εσύ θα θεωρήσεις ότι είναι απελευθέρωση, είναι μία εξαθλίωση τού φύλου της που δεν το έχει σε εκτίμηση. Η γκόμενα αυτή - εν αντιθέσει με την πρώτη - θα σου κάτσει. Θα σου κάτσει = θα κάνει ό,τι θέλεις εσύ, προκειμένου όταν σηκωθεί από το κρεβάτι να έχει την αίσθηση ότι τα πήγε καλά. Αναγνωρίζεις κάτι σε αυτό; Ένα κύπελλο, μήπως...;

Αυτό, όμως, που της αξίζει, ουσιαστικά, είναι 2 φάσκελα.
Ξεγυρισμένα.
Α. Και μία ροχάλα, εάν σου βρίσκεται.
Το να κοιμηθείς με μία γκόμενα σαν αυτή, κάνει εσένα 2 φορές πιο απελπισμένο και ανασφαλές ανθρωπίδιο.
Διάλεξε.

Και πάμε στις εν δυνάμει σχέσεις.

Η γυναίκα - κι εδώ θα μιλήσουμε για τις πραγματικές γυναίκες - που θα έρθει μαζί σου στο κρεβάτι, έχει πρώτα τσεκάρει πολλά πράγματα για εσένα, που δεν μπορείς να καταλάβεις. Κι ενώ οι δύο προηγούμενες σχέσεις βασίζονται, κυρίως, στην εικόνα - την δική σου στην πρώτη περίπτωση, την δική της στην δεύτερη -, η γυναίκα που θα σε επιλέξει βασίζεται στην ουσία. Στο ποιος, πραγματικά, είσαι.

Τι σημαίνει αυτό.
Θα δει τι κάνεις, πως το κάνεις, γιατί το κάνεις.
Εάν ό,τι είσαι της αρέσει, θα κάνει το επόμενο βήμα.
Στην ουσία, αυτό που εσείς οι άνδρες χαρακτηρίζετε ως δυσκολία, για εμάς τις γυναίκες είναι η περίοδος δοκιμής. Το test που πρέπει να περάσεις. Δεν αναφέρομαι στα γκομενάκια που υποκρίνονται. Εκεί πρέπει να είσαι μάγκας. Και αυτό που θα σου κάνει την ζωή εύκολη, είναι η ικανότητά σου να ξεχωρίζεις το fake από το αληθινό. Ναι, ένα γκομενάκι μπορεί να το παίζει δύσκολο, να κάνει σχέδια, να το παίζει ιστορία, αλλά, εάν θέλεις την αλήθεια από την ζωή σου, πολύ σύντομα θα καταλάβεις τι παίζει. Δεν έχεις παρά να δεις την συμπεριφορά της σαν σύνολο. Αυτό που βλέπεις να συμβαίνει γύρω σου όταν είσαι μαζί της, δεν θα συνάδει με ό,τι πάει να σε φλομώσει. Η συμπεριφορά τής πραγματικής γυναίκας, έχει απόλυτη συνάφεια με τις υπόλοιπες εκδηλώσεις της. Έχε μάτια και αυτιά ανοικτά. Η πρώτη σε δουλεύει, σε χειρίζεται.
Η δεύτερη σε γουστάρει.

Ένα από τα πολλά λάθη που κάνουν οι άνθρωποι - και πιθανόν να κάνεις κι εσύ - είναι να μπερδεύουν τα πράγματα, από λίγο έως πολύ. Τι εννοώ. Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την ευγένεια με την δουλοπρέπεια. Το ενδιαφέρον με την απελπισία. Την καλοσύνη με την μαλακία. Και όλοι αυτοί είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα.

Μην μπερδεύεις την ροπή τής γυναίκας στον αισθησιασμό, χαρακτηρίζοντάς την "ρομαντική". Οι γυναίκες δεν ενδιαφερόμαστε για τον ρομαντισμό. Ενδιαφερόμαστε για τον αισθησιασμό. Η ανάγκη να απολαύσουμε ό,τι ο άνδρας μπορεί να μας παρέχει διεγείροντάς μας. Ο αισθησιασμός είναι εκείνος που κάνει έναν άνδρα ιππότη. Ο ρομαντισμός τον κάνει μαλάκα. Ο αισθησιασμός σημαίνει ότι ο άνδρας που έχεις απέναντί σου, ενδιαφέρεται να πάρει από εσένα τα πάντα, αφήνοντας τον εαυτό του ελεύθερο να τα ζήσει. Ο ρομαντισμός είναι η φαντασία που τον θολώνει κι εσύ δεν αποτελείς παρά ένα μέρος τής εικόνας. Οπότε, εάν είμαι εγώ μέρος τής εικόνας ενός φαντασιόπληκτου ρομαντικού, δεν αποτελώ τίποτε άλλο εκτός από ένα εργαλείο. Με τον αισθησιακό άνδρα, μπορώ να είμαι εγώ, γιατί το να αφήνεται ένας άνδρας σε ό,τι μπορούμε να ζήσουμε μαζί - επομένως και στο sex -, σημαίνει ότι παρασύρει κι εμένα, που ακόμη κι αν έχω δισταγμούς, καταφέρνει να τους αγνοήσω, με τον τρόπο του.

Εάν, λοιπόν, γνωρίσεις γκόμενα που να ζητάει ηλιοβασιλέματα, λουλούδια, να την φτύνεις για να μην την ματιάζεις κάθε φορά που της λες πόσο όμορφη είναι, γάμα τα...
Εάν γνωρίσεις μία γυναίκα που την ενδιαφέρουν τα χέρια σου, ο τρόπος που της μιλάς, ο τρόπος που της φέρεσαι, είσαι καλά.
Μάθε να ξεχωρίζεις.

Η πολιορκία για μία γυναίκα είναι σημαντική.
Είναι το ήμισυ τού παντός.
Αμέσως στο μυαλό της ο άνδρας παίρνει την θέση τού κατακτητή. Που αυτό, αυτομάτως, μεταφράζεται σε διεκδικητή και, το σπουδαιότερο, σε μαχητή. Έχουμε πει ότι η γυναίκα έχει ανάγκη να θαυμάζει έναν άνδρα. Και ο άνδρας που δεν το βάζει κάτω και προσπαθεί, είναι πάντα άξιος θαυμασμού - σκέψου όταν έχει να κάνει με εκείνη.

Μετά τον θαυμασμό, έρχεται η επικοινωνία.
Το να μπορείς να συντονιστείς, να συνεννοηθείς, να καταλαβαίνεις, να ενδιαφέρεσαι.
Και η επικοινωνία χτίζεται.
Με γέφυρες.
Προσπαθείς να την φτάσεις, και συγχρόνως εκείνη κάνει το ίδιο.

Ναι, όταν είσαι μικρός αισθάνεσαι αυτή την γενετήσια ορμή με μεγάλη σφοδρότητα.
Και αυτή η σφοδρότητα μπορεί να καταστρέψει τις γέφυρες και των δύο, για να μην σου πω ότι μπορεί να αποτρέπει να μην δημιουργηθούν καν.
Με τον καιρό θα μάθεις να την ελέγχεις και να την διαχειρίζεσαι όπως πρέπει.
Εάν δεν δώσεις σημασία σε αυτό, θα γίνεις ένας μεγάλος μαλάκας, και τίποτε άλλο.
Μισό. Λάθος.
Και φοβικός.

Θα σου πω κάτι που διάβασα, από ένα ζευγάρι ανθρώπων που έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην εξερεύνηση τής σεξουαλικότητας των 2 φύλων. Λένε, λοιπόν, ότι η σεξουαλική ορμή τού άνδρα είναι σαν τις κουζίνες γκαζιού: παίρνει αμέσως, γίνεται το φαγητό και σβήνει αμέσως. Η σεξουαλική ορμή μίας γυναίκας είναι σαν τις ηλεκτρικές κουζίνες: πρέπει πρώτα να ζεσταθεί, μετά ανάβει, γίνεται το φαγητό, κι όταν την σβύσεις, εκείνη καίει ακόμη. Γι' αυτό λέμε ότι οι γυναίκες έχουν πιο εύκολα οργασμό όταν είναι μόνες τους, παρά με έναν άνδρα. Ο άνδρας πρέπει να έχει την ικανότητα να βρει τους ρυθμούς τής κάθε γυναίκας που γνωρίζει.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για την ευχαρίστησή της.
Όχι.
Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του.
Εάν εσύ θέλεις και είσαι πρόθυμος να μάθεις τι την ικανοποιεί, κι εκείνη έχει ένα σωρό θέματα και δεν αφήνεται, σήκω και φύγε.
Δεν θα βγει πουθενά.
Το ίδιο και το αντίστροφο.
Η σεξουαλική ευθύνη δεν είναι τού ενός.
Είναι μοιρασμένη στα 2.

Εάν δεν υπάρχει η επικοινωνία, μην περιμένεις ποτέ να ευχαριστήθεις ούτε το sex, ούτε την ίδια την σχέση. Διότι χρειάζεται διάλογος, χρειάζεται επαφή, για να πει ο ένας στον άλλον τι του αρέσει και τι τον χαλάει. Και για να γίνουν αυτά, χρειάζεται χρόνος. Στο κρεβάτι το sex δεν είναι σταυρόλεξο. Δεν παίρνεις ένα περιοδικό κι αρχίζεις να μαντεύεις τις απαντήσεις. Πρέπει να τις ζητήσεις. Τα σταυρόλεξα έχουν νεκρά γράμματα. Στο sex δεν πρέπει να υπάρχουν μελανά σημεία. Και δεν χρειάζεται να είναι λέξεις. Οι ήχοι, οι ματιές, ένας αναστεναγμός, μία πιο ρηχή ή κοφτή αναπνοή, θα σου πουν πολλά περισσότερα από ό,τι θα προσπαθούσε να σου εξηγήσει εκείνη με λόγια.

Το sex είναι το 50% τής σχέσης.
Ούτε το 49 αλλά ούτε και το 51.
Εάν το 50% δεν είναι αυτό που πρέπει, μην κάθεσαι και αναρωτιέσαι.
Ψάξε.

Το ξαναγράφω.
Το sex είναι επικοινωνία.
Η επικοινωνία τού θηλυκού με το αρσενικό.
Εκεί - όχι στο 50% τής ανθρώπινης σχέσης - στο 50% τής σχέσης των φύλων, δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς, όσο καλά κι αν τα καταφέρνει στο πρώτο 50.
Εκεί αποδεικνύονται σκέψεις, προθέσεις, διαθέσεις, τα πάντα.
Ο ερωτισμός τού ανθρώπου είναι η ταυτότητά του, που θα σου την δείξει μόνον εάν του δείξεις κι εσύ την δική σου.

Οι άνδρες είστε από την φύση σας πιο ευαίσθητοι από εμάς τις γυναίκες.
Όταν βλέπεις άνδρες να πουλάνε μούρη, να ξέρεις ότι είναι - τουλάχιστον... - υποκριτές.
Όταν, επίσης, βλέπεις γυναίκες που να είναι ευάλωτες, να ξέρεις ότι είναι - τουλάχιστον... - καμμένες.
Η γυναίκα είναι δυνατή από την φύση της.
Μπορεί να δημιουργήσει και μπορεί να καταστρέψει.
Και το ξέρετε.

Αυτός είναι ο βασικός σας φόβος.
Γιατί οι κοινωνίες σάς έχουν μάθει να μην ζητάτε, να μην ρωτάτε.
Σας θέλουν Κάλχες, για να γινόμαστε κι εμείς Πυθίες.
Κι αυτό, καλό μου, δεν βγάζει πουθενά.

Το να ξέρεις να ρωτάς, το να θέλεις να μαθαίνεις, δεν είναι σημάδι αδυναμίας.
Το ακριβώς αντίθετο είναι.
Γιατί να πρέπει να αναρωτιέσαι, αν είσαι λίγος ή υπερβολικός στο sex, να αποστηθίζεις στάσεις, τεχνικές, παπαριές, και να κάθεσαι σαν τον μαλάκα να περιμένεις να κάνει ο άλλος την πρώτη κίνηση για να καταλάβεις τι γίνεται; Δεν είναι σαφές ότι και οι δύο έχετε πάει στο κρεβάτι με λάθος σκοπό; Θα βγάλετε συμπέρασμα, περιμένοντας τι; Τον χρησμό;

Θα ακούσεις ότι οι γυναίκες δεν έχουν το ίδιο ενδιαφέρον για το sex όσο οι άνδρες.
Είναι από τα μεγαλύτερα ψέματα που μπορείς να πιστέψεις.
Η διαφορά είναι αλλού. Στην αρχή.
Ένας άνδρας χρειάζεται μίαν εικόνα.
Η γυναίκα έναν λόγο.

Και μετά δώσε σε μία γυναίκα έναν άνδρα καλό στο sex, και θα σου πω εγώ.
Γιατί νομίζεις λένε ότι εάν μία γυναίκα πάει στο κρεβάτι με άλλον άνδρα, έχει τελειώσει το θέμα; Γιατί για να σηκωθεί από το δικό σου, σημαίνει ότι υστερείς. Και αν υστερείς γιατί δεν την γουστάρεις, ok. Αν υστερείς γιατί δεν μπήκες στην διαδικασία να την μάθεις, τότε θα έρθει κάποιος άλλος που πραγματικά ενδιαφέρεται, και θα την κερδίσει. Τόσο απλά.

Ακούς τους φίλους σου που πήδηξαν την μία, πήδηξαν την άλλη, την παρ' άλλη.
Ok.
Γαμώ.
Και;
Ακόμα και τα μισά από όσα σου λένε να είναι αλήθεια - που δεν είναι, πίστεψέ με... -, τι κατάφεραν;

Αυτοί οι φίλοι σου όταν θα γυρίσουν από την θητεία τους, θα μιλάνε για τον στρατό λες και πήγαν στο Vietnam. Ξέρεις πόσο θάρρος θέλει να στρώσεις ένα κρεβάτι; Το ίδιο με το να πηδάς έτοιμες τρύπες. Αυτό το λες sex; Κράτα στο μυαλό σου, πως ό,τι εκθέτεις, δεν έχει καμμία αξία για εσένα. Έχεις ακούσει ποτέ κανένα κορίτσι ή γυναίκα να στέλνει το video από την συνεύρεσή της στις φίλες της;

Μην πιστεύεις και μην ακούς κανέναν.
Ακολούθησε το ένστικτό σου - αρκεί να μην σε βγάζει σε αυτό το blog για μερικά χρόνια ακόμα...
Ποτέ μην πεις με ποια, με πόσες, που, πως.
Άφησε στους άλλους τις επιδείξεις.
Εσύ ωρίμασε.
Μην ξοδεύεις χρόνο, μην ξοδεύεις ενέργεια.

Κράτησέ τα για την ώρα που χρειάζεται με την γυναίκα που επιθυμείς.
Μην σε προβληματίζουν τα αντράκια που δεν έχουν ιδέα τι είναι γυναίκα, γιατί στην ζωή τους το μόνο που έχουν μάθει είναι να βουλώνουν τρύπες. Οι τρύπες δεν είναι γυναίκες. Μπορεί να είναι και ένα στρώμα. Αυτά τα αντράκια, όταν θα πέσουν σε μία γυναίκα, κι εκείνη θα τους φτύσει - γιατί δεν παίζει να γίνει κάτι άλλο... -, θα πάνε στους φίλους τους - ή θα έρθουν σε εσένα... - και θα πουν "τι μυστήριες είναι οι γυναίκες... ποιος μπορεί να τις καταλάβει;... μήπως και ξέρουν τι θέλουν;!". Και τότε πρέπει να βρεθεί κάποιος και να τους πει: "Ξέρουν τι δεν θέλουν. Έναν μαλάκα σαν εσένα!".

Μην γίνεις μαλάκας.
Οδήγησε την γυναίκα που σου αρέσει στο κρεβάτι, ρώτησέ την.
Άσε να σε οδηγήσει, να σου δείξει.
Ξεκίνα πάντα αργά.
Εκείνη θα σου πει αν θέλει πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο απαλά, μεγαλύτερη πίεση, δύναμη, οτιδήποτε.

Μην σκέφτεσαι το πουλί σου.
Οι γυναίκες έχουμε πρόβλημα μόνον όταν είναι πολύ μικρό ή πολύ μεγάλο.
Σε καμμία άλλη περίπτωση.
Μην γίνεσαι ανασφαλής.
Αφήσου.

Το video που έβαλα για εσένα, είναι από τα αγαπημένα μου.
Γέλασα τόσο πολύ όταν το είδα για πρώτη φορά.
Και το κομμάτι είναι ιδιαίτερα αστείο αλλά και χαριτωμένο.

Να ξέρεις, ότι για να σε απασχολούν όλα αυτά που μου έγραψες - και αυτά που μετέφερα εδώ και αυτά που κράτησα -, δεν μοιάζεις με την μάζα.
Δεν είχα καμμία διάθεση ούτε να σε βρίσω ούτε να σε μέμψω.
Σου έγραψα όπως θα μιλούσα στον γιο μου.
Είσαι ένα τρυφερό αρσενικό πλάσμα των 18.
Έχεις δρόμο μπροστά σου.
Μην τον γεμίζεις με εμπόδια.

Και όπως εμείς πρέπει να φιλήσουμε πολλούς βάτραχους για να βρούμε τον πρίγκηπα, έτσι κι εσείς πρέπει να πηγαίνετε από γυναίκα σε γυναίκα μέχρι να της ταιριάξει το γυάλινο γοβάκι που κρατάτε στα χέρια σας. Και έχουμε ξαναπεί, ότι το ταξίδι είναι πιο συναρπαστικό από τον προορισμό. Μην αφήνεις κανέναν να σου αποσπά την προσοχή με στερεότυπα, κολλήματα, εμμονές, φαντασίες. Έχε τα μάτια τού μυαλού σου ανοιχτά.

Και να θυμάσαι αυτό.
Σημασία για μία γυναίκα, δεν έχει το μήκος τού πουλιού ενός άνδρα.
Αλλά το πόσο ζυγίζουν τα αρχίδια του.

Να προσέχεις, καλό μου...